Kalabalıktan sıkılıyorum?

Anlayabiliyorum.
Her ne kadar reddetsek de ve kabullenemesek de, toplumsal yaşama mahkum edilmiş canlılar olarak insanlarla iç-içe yaşamak zorundayız!
Bu yüzden uzaklaşmak yerine, en az zararla ve dikkatli kararlarla onların arasında yaşamayı öğrenmeliyiz...
Bunun bazı bedelleri olacak tabi.

Epey bir zaman önce aynı düşünceyi edindim ben de.
Bu yüzden ''Yanlış.'' diyemiyorum... Haklısın, inanmak ve güvenmek kolay şeyler değil.

İnsanların doğuştan zaafları vardır. Bu sebeple kişi kendine bile güvenmemelidir, ki olası yanlışlarının önüne geçebilsin...
İyi insan olmaktan ziyade, kendine hakim ve dikkatli insan olmak daha makul ve gerçekçi olur.

Bir ara epey kaynaktan Uygarlık Tarihini okudum. Bugün ne yapılmışsa 500 yıl önce de, 10 bin yıl önce de aynısı ve daha kötüsü yapılmış.
Bu yüzden herhangi bir insan için, ''Ne kadar iyi, melek gibi..'' yorumu getirmek saflıktan öte bir şey olmaz...

Güvenemeyeceğimiz ve sürekli tedbirli olmayı hissedeceğimiz bir yaşamın tek alternatif olması oldukça üzücü..!

Zamanla oluyor her şey.
Zor da olsa, sancılı süreçler de yaşansa, güvenmemeyi ve her şeye ''Evet.'' dememeyi öğreniyor insan.
Oldukça genç birisin sanırım. Emin ol her geçen yıl bir öncekine bir şeyler bırakıyor, ''Sonunda buna da alıştım.'' gibi ifadeler kullanıyorsun ve zamanla birlikte bazı şeyleri de ardında bırakıyorsun...
Bunun için zamana ihtiyacın var. Hiçbir şey için aniden karar vermek ve yön değiştirmek mümkün değil!

Uyku vakti geldi, şimdilik iyi geceler dilerim...

Teşekkür ederim.

Kurtulursun zamanla.. Arada bir olur böyle sinir bozucu ruh halleri..