Herhangi bir psikolog bana öğüt verebilir mi ( olamayabilir de )?

Öncelikle bu yaşadıklarından dolayı üzgünüm. Yani bunun seni etkilemesi normal özellikle de çocukluk travman olması ayrı bir acı ama olan olmuşken kendini ya da bir başkasını suçlamanın faydası olmaz. İlerde seni böyle kabul etmeyecek biri gitsin boş ver. Seni sen olarak seven biri bunu önemsemez, ona açık ve dürüst ol yeter. Kendini de bu şekilde değersiz hissetme, sen kendini değersiz hissedersen kimse de sana o değeri vermez. Önce kendine inan ve kendin ol. Evet herkesin hataları vardır bu hayatta, ama hayatı bize öğretende hatalardır.. Sen o hatalarla yüzleş ve kendine güvenerek yoluna devam et..

Bu kötü bir durum fakat bu bir insanın seni istememesi için bir sebep değil. İlişki ilerledikten sonra "mantıklı ve güvenilir" bir insan olduğuna karar verdikten sonra sevdiğin kişiye güzelce anlatırsın. Kabul ederse devam etmezse de devam edersin.

Bu yüzden hayatına kıymanı gerektirecek bir durum yok. Senin suçun mu kanka şimdi yani? 12 yaşındaymışsın daha? Kimseyi bu olayın istem dışı olduğuna inandırmak gibi bir derdinde yok. Anlatırsın, nedenlerini belirtirsin, inanan inanır onunla da yoluna devam edersin. Ki inan bana, eğer hayatına şu keko, geri kafalı, toksik, onunla bununla yatmış bir erkek almazsan çoğu erkek bu durumu zaten anlayışla karşılıyor, hatta ekstra ilgi gösteriyorlar, daha dikkatli oluyorlar. Evlendiğinizde bile daha özenli davranıyorlar cinsellikte vs.

Yani korkmanı gerektirecek bir durum yok. Sen bir zardan ibaret değilsin, değerlisin.

Hayat bacak arasındaki zardan ibaret değildir. Bu yüzden kendini üzme hayatı kendine zehir etme. Yaşadığın kolay değil ve seni çok iyi anlıyorum inan bana. Küçükken ben de tacize maruz kaldım.