Duygularım mantıksız mı sizce?

Evet alışkanlık da baskın ve o da bana alışkın. Çok zamanı birlikte geçirdik. Atansan da yine yılda 1-2 kez görüşürüz diyor ama daha çok hayırlısı olsun diyor. Daha stabil ben biraz hüzünlü hissediyorum.

Ben onunla paylaştığım rutinleri sohbetleri seviyorum. Ailemin bir parçası gibi görüyorum.

Kesinlikle seviyorum bunu inkar edemem o da beni seviyor. Biz zaman içinde çok yakın olduk. Dost olduk.

Kendisi benim ilk erkek arkadaşımdı. Bunun ötesinde bana çoğu konuda rehber oldu. Katkısı çok fazla oldu. Ayrılık sebebimiz ise absürt sekilde anlaşamamak kıskançlık onun fazla baskin olmasi gibi sebepler. Arkadaşlık iletişimimizdeki denge ilişkide olumsuz ilerledi. Arkadasliktan ilişkiye döndüğü için ayrılık sonrası iletişimimiz bitmedi. Zaten üstünden baya uzun zaman geçti kendisinin şimdi kız arkadaşı da var. Fakat samimiyetimiz devam da ediyor.

Sonrasında şansım oldu aslında yani istesek birlikte tekrar başlayabilirdik ama çok yorucu olurdu. Hatta kendisi 2. kez başlamayı teklif etti ve ben ne dersem kayıtsız irdelemeden kabul etmeyi göze alırsan başlarız dedi. Bunu da ben kabul edemem ya da kendisi düğün nişan vs. İstemiyordu. Bunları ben aileme kabul ettiremem ya da kendim de kutlama isterim. Realistik bakınca ailemle onun arasında çok kalacaktım. Biz ilişki içinde çok mücadele ettik birbirimizle bunun içine aileleri de katarak yorulmak istemedim.

Evliliğe karşı değildi ama evlilik rutinlerini boş masraf olarak görüyordu. Altin, ev eşyası vs. gibi rutinleri istemiyordu. Hatta bununla ilgili baya aramızda tartışma olmustu. Ben ailenin ilk kızıyım evlensem ailem bir şeyler bekler özenir. Heyecanları beklentileri var. Annem bugün yarın dünürler gelecek koltuk takımını değiştirelim diyor mesela🤣 Ee bunlari konuştuğumuzda o mantıklı bulmadığını o kadar parayı harcamak istemediğini ailesinin de ona destek çıkmayacağını kredi altına girmek istemediğini dedi.

Maddi durumları iyi bir aile değil. Abisi evlendiğinde kendisi kredi çekip düğününü yapmış. Onu gördükten sonra prensip haline getirmiş. Yani ben bunlar için kredi çekip borca giremem. ASLA istemiyorum diyordu. Bu konuda çok net tavrı.

Sadece bu yüzden değil elbette. Mesela kız arkadaslari vardı bana da değer verdiğini biliyordum beni çok sevdiğini de biliyordum. Ama ben bu tarz konularda belki de ilk erkek arkadaşım olduğum için ozguvensizdim ve hastalıklı derecede kıskançtım. Özellikle bir kız arkadaşıyla samimiyeti beni cokk fazla rahatsız ediyordu. O kız yüzünden ilişkide çok sorun çıkarttım. Kızın tabi o ara ilişkisi de vardı ve hiç umurunda bile değildi. Ama ben tek olmak istiyordum. Bu da çok yıprattı ilişkiyi. O bu konuda da kendisini bildiğini ve kimseyi kimseye tercih etmeyeceğini derdi. Ben de samimiyetini azaltsjn görüşebilir düşüncesindeydim. O bunu da kabul etmezdi. Çok büyük kıskançlık olayları çıkardı.

Pişman değilim olmazdı. Yalnızca dediğim gibi uzaklaşma durumunda hüzün hissediyorum beklenti olmadan.