Allah’a güvenemiyorum? bana yardım edeceğine inanamıyorum. böyle hisseden biri napmalıdır?

Sizin hayır sandığınız şer; Şer sandığınız şeyde hayır vardı ALLAH (C. C) bilir siz bilmezsiniz

bizler olayların sadece görünen kısmını görür anlar ve ona göre yorum yaparız. Halbuki olayların bizim bilmediğimiz nice hikmetleri vardır. Bunu ancak Allah (cc) bilir. Bize düşen ye’se kapılmadan, Vardır bunda da bir hayır diyerek Allaha teslim olmaktır. Böyle yapmazsak ne olur. Hem Allaha isyan etmiş hem de kendimize zarar vermiş oluruz. Başınıza bir musibet geldiğinde. İsyan etseniz, bağırsanız, çağırsanız, ortalığı katıp karıştırsanız ne faydası var. Hiç! o belayı savamadığınız gibi. İmanınıza, kendinize, çevrenize zarar vermiş olursunuz. Daima Rabbimizden hakkımızda hayırlı olanı dilemeli sabretmeli Allah (cc) teslim olmalıyız.

Eee o zaman bu dünyanın imtihanın amacı ne. Peygamberler ne zülümler hastalıklar görmüş pes etmemiş o sebeple o mertebeye çıkmış. Derdini anlatacak ne yaptında anlamadı

Belki düştüğün durum senin için hayırlıdır. ya da ne istediysen kalpten istememişsin.

Sana göre büyük, çok büyük. Ya da bir isteğin. Olmasını her şeyden çok istiyorsun. Dua ettin. Günlerce, haftalarca, aylarca hatta belki yıllarca. Ama baktın ki, istediğin şey her ne ise bir türlü gerçekleşmiyor. Ya da istediğin bir tek şey değil belki birçok şey istediğin gibi olmuyor. Senin tabirin ile duaların kabul olmuyor. Ve bu noktadan daha ilerisini düşünmeye başlatıyor şeytan sana; “(Haşa!) Allah beni duymuyor mu, beni sevmiyor mu?…” vs. vs. İçine bu şüphe ve itimadsızlık düştükten sonra en küçük bir sorunda isyan alevleri yükselmeye başlıyor içerden; “Neden hep ben?, her şey beni mi bulur? Yeter Artık!, Off, Poff!”

Peki acaba gerçekten öyle mi? Elbette değil. Rahman ve Rahim olan Cenab-ı Hak Kuran-ı Kerim’de şöyle buyurur ki;

“Bana dua edin, size cevap vereyim.” [Mü’min Sûresi, 40:60]

Tamam işte diyorsun ben dua ediyorum ama kabul olmuyor. Halbuki;

“Cevap vermek ayrıdır, kabul etmek ayrıdır. Her dua için cevap vermek var. Fakat kabul etmek, hem ayn-ı matlubu (talep edilen şeyin aynısını) vermek, Cenâb-ı Hakkın hikmetine tâbidir. Meselâ, hasta bir çocuk çağırır: “Ya hekim, bana bak.”
Hekim “Lebbeyk,” der. “Ne istersin?” Cevap verir.
Çocuk “Şu ilâcı ver bana” der.
Hekim ise, ya aynen istediğini verir, yahut onun maslahatına binaen ondan daha iyisini verir, yahut hastalığına zarar olduğunu bilir, hiç vermez.” 1

İşte biz de buradaki haylaz çocuk gibi, neyin bize zarar veya yarar olacağını bilmeden birşeyi ısrarla isteriz. Yalnızca isteriz. Zaten onun geleceğimize ve bilhassa ahiretimize vereceği zararı veya yararı anlamaktan da aciziz, tıpkı çocuğun hangi ilacın ona iyi geleceğini anlamaktan aciz olması gibi. Cenab-ı Hak, her yerde hazır ve nazır olduğu için, biz her dua ettiğimizde, “Lebbeyk” der, bize cevap verir. Ve bizim vahşetimizi, yalnızlığımızı, kimsesizliğimizi, yakınlığı ve huzuruyla ünsiyete çevirir. Ancak, hikmetine binaen, istediğimiz şeyin ya aynısını, ya daha iyisini verir ya da bizim için zararlı olduğunu bildiğinden hiç vermez.

Evet biz kulların görevi, (haşa) Cenab-ı Hakk’ı sorgulayıp, niye vermedin diyerek, rahmetini küçük görmek ya da işine karışma cüretinde bulunmak değil, tam tersi bize ihsan ettiklerine razı olmak, verdiklerinin de vermediklerinin de arkasında bir hikmetin ve bizim için yararın var olduğunu anlamak, ve her ne olursa olsun tedbiri O’na bırakmak. Ve kesin olarak bilmeliyiz ki dua kulluğun özü. Biz, ellerimizi açtıkça, başımızı secdeye koydukça, en çaresiz anlarımızda “Ya rabbi!” diye fısıldadıkça, acizliğimizi ve fakirliğimizi anlayacağız ve Rabb’imizin dergahına iltica edeceğiz.

Merhaba kardeşim. Sakın ama sakın duadan vazgeçme. İşte tamda şeytanın sana yaptırmak istediği şeyde budur. Alıp verdiğin nefes, sahip olduğun sıhhat ve daha pek çok nimetleri görmelisin. En büyük nimet olan iman nimetine sahipsin. Elbette bazı sıkıntıların olabilir. Biraz daha sabırlı ve güçlü ol. Elbette bunlarda geçecek Allah’ın izniyle. Ama asla şeytanı sevindirecek bir şey yapma. Allah’a emanet ol