Uyumak istiyorum ama yarına uyanmak istemiyorum. Neden bu kadar kötü her şey :( ?

Abuk subuk mesajlar istemiyorum

Tanimadigim insanlardan istemiyorum. Hic iyi tavsiye veremedin.

Işim yok. Eski çevrem yok herkesle bir bir koptu iliskimiz, yalnizim. Uzerine bir de 3 yildir sevdigim kisi beni sadece kullanmak istiyo, üzüldüğüm şeyleri ona soyledigimde sonra konuşuruz diyip umursamiyo.

Okudum.
Kimsenin benim kadar yalniz oldugunu sanmiyorum. Telefonum çalmaz, mesaj gelmez. Kimse yok hayatimda. Arkadas yerine koyabilecegim bi kuzen bile yok.
Değmez ama yine de kontrol edemiyorum duygularımı. Bu kadar duygusuz olmasi zoruma gidiyo eskiden sevgiliydik simdi yabanci gibi.

Fazla sosyal degilim, guvende hissettigim ortamlarda bulunurum. Insanlara karsi iyiyim ama guvenemiyorum hemen ısınamiyorum o yüzden yüzeysel kaliyo muhabbetim. Zaten bu yastan sonra okul arkadasima anlattigim gibi her seyi anlatamiyorum onlar da oyle. Çünkü yetiskiniz, iş hayatı var , birçoğu evli belki cocuklu. Ben onlar gibi degilim. Uzak hissediyorum.
Diger konuya gelirsek fiziksel olarak çekici biriyim beni hala güzel buluyo. Baska insanlardan hatta kadinlardan cok iltifat aliyorum. Herkes görüntümü kullanabilecegim bir meslek edinmemi tavsiye ediyo. Ama görüntü benim ruhumu kurtarmiyo :/ cok mutsuzum ve takintili düşüncelerim var. Onun ilgisini istiyorum. O da hayir bekledigini sana vermiycem diye acikca söylüyo

:(

Hayır

Uyuyamiyorum

Mecbur uyuyakalicam bi saatte elbet

Uzaklasacagim bir sey degil maalesef