Duman'ın da dediği gibi "aşk için ölmeli" mi sahiden?

"Aşk için ölmeli aşk o zaman aşk."

Keşke onun yerine ben ölseydim.

Ya da hayır, yine bencillik ediyorum. Bu sefer de o ömür boyu benim acımla yaşayacaktı.

Keşke ölmeseydi de ölmeden bana acı çektirseydi, evet bu daha iyi olurdu. Çünkü ben onun için her çeşit acıya katlanabilirdim. Ama ölmesi hâlâ benim için katlanılmaz. Ne zaman geçmek bildi, ne acım biraz daha katlanılabilir hale geldi, ne de alıştım. Sanki dün ölmüş gibi acım taze.

O hayatıma giren en eşsiz insandı. Bir melek gibiydi, kelebek kadar kısa ömründe geldi, dokundu, dikenli sarmaşıklarımı çiçek bahçesine çevirdi. Gitti, çiçeklerim de hayatını kaybetti, soldu, çürüdü. Eskisi gibi dikenli sarmaşıklarla dolu hâle geldi.

O gitti, hem bir arkadaş, hem bir sevgili, hem de bir aile kaybettim. O gitti, "kaybedecek neyim var ki" cümlesi beynime yerleşti, ağzıma sakız oldu.