Eski yılları özlüyor musunuz? Hangi yılları özlüyorsunuz?

1980'lerin ikinci yarısı.
İçinde bulunduğumuz zamanı düşününce 1980'ler son derece masum ve güzeldi. Belki yaşım gereği, belki içinde bulunduğumuz ortam ya da sadece şans ama o yıllarda mutlu olduğumu hissediyordum.
Küçücük bir çocuktum. Daha ilkokul dönemindeydim. Sevdiğim ve kaybettiğim insanlardan bazıları saçımı okşuyor bazıları da bayramlarda cebime para sıkıştırarak beni mutlu etmeye çalışıyorlardı. Babam kral, annem ise kraliçemdi. Ben ise küçük prens. Nur içinde yatsın, sevdiğim bir kişi bana "Paşa" derdi. Beni büyüyünce beyaz üniforma içinde hayal ettiğini söylerdi. Ben ise o sırada onun açtığı mantıdan kalan unları oyucak kamyonuma doldurmaya çalışırdım. Arkadaşlarım vardı. Saatlerce oyunlar oynardık umarsızca. Öyle ya, para da neydi. Sorumluluk mu vardı hayatımda. Bir tane plastik top ile dünyalar bizim olurdu çünkü sokaklar bizimdi, şimdi arabaların doldurduğu sokaklar. Kardeşimin geldiği gün "bu geldiği yere geri gitsin. Yeter sevdiniz" diye yumurtladığım lafın aile içinde neden bu kadar komik bulunduğunu anlamamıştım ama umrumda da değildi açıkçası çünkü o sırada Kara Şimşek'i seyretmekle meşguldüm.
Hele ki Commodore 64'üm geldiği günü hatırlıyorum. Babam denen kahraman adam hep benim en iyi arkadaşlarımdan biriydi. Yİne o bilgisayarı da onunla açıp oynamıştım ilk defa. Ya annem? harçlıklarını biriktirir bana gizlice oyuncaklar alırdı. Bende gelir gelmez babama yetiştirirdim. Çok güldüm, çok sevildim, çok eğlendim...
Ama devir değişti, günler geçti. Gidenler gittiiii, kalanlar yaşlandı. İnsanlar uzaklaştı, soğuklaştı, tatsızlaştı. Her geçen gün eksildim. Boyum uzadı, büyüdüm sandım ama içimdekiler azaldı. Para kazanmayı öğrendim, mesleğimi yaptım ama paranın bana mutluluk getirmediğini anladım. Commodore 64'ümün çok daha iyisine sahip oldum ama aynı zevki almadım.
Belki hata bende, belki tayyip de belki bunu okuyan bütün herkes de. Sevmedim yirmibirinci yüzyılı. Hr şey soğuk, donuk ve tatsız. Ben geri dönmek istiyorum, o eski mutlu günlerime.

2000-2005 arasını çok özlüyorum. İstanbul da Esenler de yaşıyordum. Okula giderdik öğlende gelir akşama kadar mahallede maç oynardık. Fakirdik ama huzurluyduk be. Galatasaray liyim ama o zamanlar da Alex de Souza efsanesi vardı. Mahalle de maç oynarken duran toplarda kendimizi Alex sanirdik. Forvet oynarken ümit Karan diye sanirdik. Futbol güzeldi o zamanlar. Mahallenin abileri güzeldi. Ablaları güzeldi. Top oynamamış izin vermeyen teyzeler bile güzeldi. Şimdi herşey bombok ve arkadaşlar. Ne komşuluk var. Ne de mahallede top oynayan çocuklar var. Futbol desen hep kavga gürültü fanatizm olmuş. Keşke büyümeseydik de hep o güzel olan zamanlar da kalsaydık. Fakir ama huzurlu olsaydık ve keşke.