Ben koca bır aptalım

Herkese karşı iyi niyetliyim. Sanki kimse kötü olamaz. Herkes ben gibi herkes. Art niyet adına hiç bir düşüncem yok. Hep kendinden veren oldum. Hele sevdiklerim.. Sevdiğim adam.. Öyle iyi geliyor ki. Sanki beni kusursuz bir sadakatle baglılıkla seviyor beklıyor. Belki benı coktan unuttu kimbilir belki kimlerle görustu gorusuyor. Ama hala ben şüphe duymuyorum hala aptalca bır saflıkta güveniyorum öyle olabılecegıne ıhtımal vermıyorum veremıyorum.

Bu ona guvendım herseyımı verdim onun oldum benı ortada bıraktı sızlanması değil. Hiç bir beklentımın gerceklesmemesi belki gerceklesmeyecegı ve benım hala aynı nıyette kalabıldiğimi sorgulayışım. Neden hala insanların kötu olmayacagına ınandıracak bır bahane buluyorum kendıme?.

Cok zaman bu dunyaya aıt degılmışım gıbı gelıyor. Ben hayata ayak uyduramıyorum. Aptalım değil mi? Biliyorum.
Ben koca bır aptalım
Cevapla