Hayattan ne beklediniz ne oldunuz?

Hayattan ve insanlardan hiç bir beklentim yok . Ulaşılabilmiş beklentiler insana mutluluğu , ulaşılamamış beklentiler ise hayal kırıklıklarını getirir.

Beklentilerin sınırı yoktur . İnsan hep daha fazlasını ister, ulaşılabilecek bir tatmin noktası da yoktur . Beklentiler mutlak sonsuzluktur . Peki mutluluk ? Mutluluk sınırlıdır . Demek ki her mutluluk sınırında bir beklenti yolu daha açılır insanın karşısına . İnsanın mutluluğa giden yolda, yolunu bulamaması hayal kırıklığıdır. Hayal kırıklıkları insanı yaşamdan soğutur yaşama isteğini azaltır.

Mutluluğa giden yolda açılan bütün kapılar ulaşılmak istenen beklentilere açılıyorsa bu yolun sonu intihardır . İntiharların büyük kısmı da yüzlerce katlı gökdelenlerde , villalarda , malikanelerde görülür. O kapılar sürekli hayal kırıklığına açıldığında ise yine yolun sonu yine aynıdır.

Beklentilerinde mutluluğu araç değil amaç edinen insan mutsuzluğu peşinen kabul eder.

Ben hayatım boyunca mutlu olmayı değil mutsuz olmamayı seçtim . Mutsuzluk ; mutluluğa daha yakın mutsuz olmamaya ise daha uzak bir kavramdır.

İnsan nasıl mutsuz olmamayı başarabilir diye sorulduğunda ise bunun tek şartı beklentileri sınırlamaktır. İnsanlara ve hayata karşı çıkar , menfaat , karşılık beklememektir.

Yaptığın iyiliğin beklentisi olmamalı , verdiğin sevginin , iyi ahlakının , insanlığının , merhametinin , saygının . Baştan hüsranı kabullenmelisin , aksi taktirde peşinen koyduğun beklentilerinin, hüsranına boyun eğersin .

Ben hayattan birşey beklemedim; kendimden birşeyler istedim ve de bunlara yavaş yavaş ulaşıyorum.