İntihar edesim geliyor. Ben ne yapmalıyım?

Yaşım 18 daha yeni 18 hatta. Annem babam ayrı. Babamda kalıyorum. Evimiz müstakil. Birinci katta babaannem ve dedem iki de biz. Babaannem vefat edeli 32 gün oluyor ve ben çok yalnızım. Babam a dedeme ben bakıyorum. Evin işi temizliği hep bende. Babamın işleri de iyi sayılmaz yani ama para da önemli değil benim için huzurum yok çünkü. Dedem melektir ama babam çok üstüme geliyor. Annem de yok zaten Yanımda bir de tek çocuğum zaten. Çok zorlanıyorum. Çok yoruldum. Babama para vermek için çalışmayı denedim ama çekinik bir karakter olduğumdan itildim kakıldım çıkarıldım. Konservatuar o kazanmıştım müzik bölümünü ama babaannem hastalandı ona bakmak için bıraktım ona baktım. Vefat etti işte o da. O benim tek kurtarıcımdı. Beni bu yaşa babaannemle dedem getirmişti ama bıraktı gitti beni. Herkes bırakıyor zaten beni. bir arkadaşım var 10 yıllık evlerimiz 10 dakikalık yürüme mesafesinde ama babam onlara da göndermiyor kalmaya. Kız bize geldiğinde de ses yapmayın falan diyor. Bıktım artık çok yoruldum evin tüm işi bende. Sosyal hayatım bitti. Anneme de kalmaya göndermiyor beni. İntihar edesin geliyor ama çok günah hem dedem bensiz ne yapar, bırakamam onu diyorum etmiyorum ama çok zor. Herkes çok olgunsun falan diyor hem kişilik olarak, hem fiziksel, hem de ses tonu, konuşma, diksiyon olarak ama her ne kadar olgun görünsem, olgun olsam da henüz çok küçüğüm ve anneme çok ihtiyacım var. Babaannem annemi aratmıyordu ama gitti işte gitti. İnan’ın ağlayarak anlatıyorum bunları. Çok doldum artık. Kimse hakkında kötülük düşünmem, herkese yardım ederim ama ben hep üzülen oluyorum. Çok kötüyüm. En sonunda üzüntüden kanser olucam. Ne yapıcam bilmiyorum kafayı yemek üzereyim. Lütfen bana fikir verir misiniz?