Bir Yer Var mı Gerçekten?

Bir Yer Var Mı Gerçekten?

Orhan veli demiş ya; "Bir yer var biliyorum, her şeyi söylemek mümkün , epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; anlatamıyorum’’ diye… Gerçekten anlatamıyor muyuz, yoksa kelimeler mi kifayetsiz kalıyor… Düşüncelerimizin, duygularımızın dile getirilememesinin suçu bizim yetersizliğimizden mi kaynaklanıyor, yoksa duygularımızın yüceliğinden mi?

Sözcükler insanoğlunun anlaşma için geliştirdiği bir iletişim aracıdır

kabul ediyorum fakat neden gözyaşlarımızın anlattıklarını dile dökemedi insanoğlu adem’den bu yana. Hadi bizi düşünmediler, ve gözleriniz, elleriniz, bakışınız vs. sözcüklerden daha iyi tercüman olur düşüncelerimize peki işi şiir yazmak olan, duygularımıza tercüman olmak olan şairlerimizin bu çaresizliğine derman olacak sözcükler de yaratsalardı keşke…Sözlerinin kifayetsizliğine sığınmıyoruz ama duygularımız da bu kadar yüce olmak sadece insanın başını mı bulmuş?

İnsan olarak anlaşmaya çözüm bulanlar, duyguların da dile getirilmesi için çaba harcasaydı ya. Orhan Veli gibi bir söz ustası önce ümitlendiriyor bir yer var biliyorum herşeyi söylemek mümkün diye, sonra da yine tarihi karanlığa sevk edip erken yaşta aramızdan ayrlıyor ve ölümsüzlüğün reçetesini yazan lokmanın elindeki reçeteyi kaybetmesi gibi, tam ohhh artık, duygularımız dile gelecek derken çekip gitmiş aramızdan.

Artık ağlamaktan daha tesirli bir sözcüğe ihtiyaç duyan aşıklar sabırsızlıkla bekliyorlar ey söz ustaları beni de kurtarın ağlamaktan diye… Yüzümüzün kızarmasından, kalbimizin çarpmasından daha ustaca dile gelecek bir heyecan bir mahcubiyet anlatacak kelime arayanlar, gelin yanıma size yardımcı olacağım diyesim geliyor ama kelin ilacı olsa kendi başına sürer diye boşuna dememişler, değil mi…

Serde erkeklik var giden geminin ardından atlayamayız demiş ama şair ama sözcüklerinin kıfayetsizliğini itiraf etmiş

Ölüm bile kötü değil aytensizlik kadar demiş bir öteki… Ölümünde, ölümden beter ayrılığın da itirafında bulunmuşlar ama keşke bir yer var ve oaray gidemiyorum, orası farklı bir aşama ve orayı kulakla, dille algılayamazsınız diye de itiraf etselermiş ve biz de aşık olduğumuz kızların karşısında aciz kalmasaymışız ve biz de ey sevgili bak sözcüklerin kifayetsizliğini biliyorsun, bu yüzden tavşan çıkarmamı beklememe şapkadan diye mazeret uydurabilseydik.

Ya da nöro bilimciler beynin tüm detaylarını keşfedip, en sinir uçlarımıza dokunan duygularımızı, nöronlarımızın en ucunu da keşfederek yardım edebilseydi biz insanoğluna duygularımı dile getirme konusunda. Derin bir nefes çekiyorum içime şimdi ve ancak derin bir nefesin sıcaklığında dile gelen çaresizlikle yine susuyorum… Galiba duygular hep galip gelecek sözcüklere ve biz hep kifayetsiz kelimelerle, sınırınızı zorlayacağız ve abuk sabuk, kırık dökük şekilde getireceğiz duygularımızı dile. İyi ki gözleri var etmiş yaratıcı… Yoksa sevdiğimizi öldürmekten başka çare kalmayacaktı galiba ayılar gibi, sevdamızı anlatabilmek için...

Bugün daha şiirsel bir BENCE paylaşmak istedim. Bu BENCE'mde bana gerçekte alanında çok iyi olan sevgili arkadaşım @oğuzsoyutürmenboyu arkadaşıma da desteklerinden dolayı teşekkür ediyor. O olmasa ben bu kadar güzel dile getiremezdim. Dostça ve sağlıcakla kalın...