Güzelliğine Güvenme! Sonunda Dağılmak da Var!

Güzelliğime o kadar güvenirdim ki, sanırdım ki bu uzun yıllar böyle devam edecek

İnsan güzelliğini ne zaman kaybedeceğini asla bilemez. Ama insan bir saniyede her şeyini kaybedebilir. Veya yanlış insanlara ve yanlış duygulara kapılarak da bir de herkese karşı iyi bir insan olarak her şeyini kaybedebilir. Kendimi o kadar beğenmiştim ki benden az eksik olan biriyle alay etmeye hazırdım.

Nişantaşı'nda büyümeme, ailemin dizinden ayrılmayan enterasan bir kızdım

Çevremde benle aynı koşullara sahip, benim gibi insanlar sıkıcı ve tekdüze gelirdi. Bu durumdam kurulmak için bir an önce üniversiteyi kazanmam lazımdı. 17 yaşında liseyi bitirdim ve İç Mimarlığı kazandım.

Hayatımda ilk defa

Bir gün beni kız arkadaşım beni bir partiye davet etti. Hayatımda ilk defa mahallenin dışında, ailemsiz bir ortamda takılıyordum. Sonra parti de yakışıklı, genç bir dış ticaret danışmanlığı yapan bir adamla tanıştım. Ama içimde hep ben iyi kadın olmak zorundayım, ben bu adama yüz verirsem başıma bir şey gelirse ben suçlu olurum, kimse benim arkamda durmaz gibi düşünceler vardı. 8 ay peşimden koştu. Sonra 8 ay sonra bir gün evde canım çok sıkıldı, otur otur düşün düşün vakit geçmiyor. Bu yakışıklı adamı aradım ve hadi beni kaçırsana dedim :) O da arabasıyla geldi beni aldı ve hayatımda ilk defa bara gittim ama içkiyi ilk içişim değildi. Evde zaten ailecek içiyorduk :) Ve hikayemiz başlamış oldu.

Hayatımda ilk defa eve saat 10 da geldi. Babamın suratı beş karış. Sonra çevremde beni küçümseyen, içekapanık ailesinden dizinin dibinden ayrılmayan bir kız imajından kurtulmak için facebook a yakışıklı adamla fotoğrafımı attım. Babam modern adam imajını bozmamak için sadece arıza birine benziyor dedi. Babam da şoke oldu. İlk defa kadınsı, makyaj yapan, bakımlı bir Aylin vardı karşısında.

Kötü Son :)

Birgün babam geldi dedi ki Eğer o adamla gezmeye devam edersen ve gece 11 de gelmelere sonun kötü olacak. Ben dedim ki:

Üniversiteyi kazanana kadar ben dizinin dibinden ayrılmadım, kendimi 5 yaşından beri eve kapatıp ders çalıştım çocukluğumu bile yaşıyamadım şimdi beni böyle mi ödüllendiriyorsun dedim..

O da dedi ki:

dediklerimi iyi anladın eğer o adamla görüşmeye devam edersen o adamı seni de çocuk mahkemesine vereceğim. Sana da zorlan psikolojik destek aldıracağım. Bende peki diyerek evden çıktım.

Aklıma gelen ilk şey: motosikletimi alıp kaza yapmaktı yoksa babam mahkemeye verseve ben psikolojik sorunlu damgası yesem gazetelere çıksam rezil olurdum. O gün son ses kulaklıkla müzik telefonumla çıktım üstüne alkol aldım çünkü kaza yı ayık kafayla yapamazdım, kendime kıyamazdım, içimdeki Allah korkusunu ancak böyle yenebilirdim. Sonra olan oldu. O gün kaza yaptım

Hastane de gözümü açtığımda bacaklarımda onlarca dikiş kollarımda onlarca dikiş ama ağlamadım durmadan gülüyordum.

Geçici hafıza kaybı yaşadım Ben de dedim ki: Şimdi hepiniz mutlusunuzdur umarım, güzelliğimi kaybettim heryerim yara bere, şimdi veri bakalım kimi mahkemeye verirseniz verin. Ama bir daha asla beni göremezsiniz Her zaman böyle olmaz şu an böyle olduğuma dua edin Başımda kim varsa ağlıyordu ama ben gülüyordum Sonra olayın şoku geçtikten sonra hayatıma dikiş izli bacaklar ve kollarla devam ediyorum Gören sen psikopat mısın diye soruyor