El Bebek, Gül Bebek Yetiştirildim!

Herkese Merhaba,

El bebek, gül bebek yetiştirilen bir kişinin hayata bakış açısını sizlere göstermek istiyorum. Çocuklarınızı asla benim yetiştirildiğim gibi yetiştirmeyin, çünkü hayatımız bir yerden sonra cehenneme dönüşüyor!

- Hep el üstünde tutuldum, sanki hiç büyümeyecekmişim gibi...

Annem ev hanımı, babam markette kasaplık yapıyordu. Çocukluğumda herkes dışarda oynarken, ben evde oturuyordum. Çünkü annem dışarı çıkmama izin vermiyordu. Hem çocuklar kötü, hem de dışarıdaki yaşam kötü diye endişe ediyordu. Benim ahlâklı, iyi bir çocuk olmamı, diğer çocuklara benzemememi istiyordu. Evet istediği oldu ama çoğu şeyi eksik bir çocuk...

Babam her zaman benim seveceğim, isteyeceğim şeyleri alıp, evde beni mutlu ediyordu. O da bana hiç büyümeyecekmişim gibi davrandı. Hep el üstünde tuttu, iyilik yaptığını sandı...

- Geleceğim onlar için önemsizdi...

İlkokul hayatım boyunca pek de başarılı bir öğrenci olamadım. Ailem benimle hiç ilgilenmedi. Geleceğim sanki onlar için önemsizdi. Çoğu konuda bilgisizdim. Çok utangaç, çekingen bir çocuktum. Kimseyle arkadaşlık kuramıyordum. Derste hiç el kaldıramıyordum. Birşey merak ettiğimde kimseye soramıyordum...

Lise dönemine yavaş yavaş yaklaşırken "SBS" denilen sınava girmedim, çünkü bilmiyordum.

Sınava girmediğim için hiçbir yeri tutturamadım, bu yüzden lisede muhasebe bölümünde okumak zorunda kaldım. Lisede, tek tük konuştuğum arkadaşlarım olmaya başlamıştı. Onlarla sadece okulda konuşabiliyordum. Kafeye, dışarda gezmeye çağırdıklarında çok çekiniyor ve korkuyordum. Hep beni asosyal, ev kuşu diye aşağıladılar. 😢

Lisede son seneye gelmiştik ve staj yapmamız isteniyordu.

Oysaki ben daha önce hiçbir yerde çalışmamıştım! Bu benim için çok korkunç bir dönemdi! Staj başvurusu için gittiğim bankada 2 saat dolandım, oturdum, düşündüm. Ne yapacağımı, kime söyleyeceğimi bilmiyordum! En sonunda çok şükür ki yanıma güvenlik görevlisi geldi ve bana ne istediğimi sordu. Ona muhasebe için burada staj yapmak istediğimi söyledim ve onun sayesinde bankada muhasebede staj yapmaya başlamıştım.

Gittiğim ilk 2-3 çok daraldım, öz güvenim çok düşüktü. Benden birşey istediklerinde çok korkuyordum ve bana sakin ol, heyecanlanma diyorlardı. Ama daha sonraki haftalar alıştım, herşey normaldi ve bu sene de böyle bitmişti...

Üniversite dönemi yaklaşıyordu...

Ama ben "YGS" sınavına hiç hazırlanmamıştım. Sınav sonuçlandı ve ben 160 gibi bir puan yapmıştım ve yine hiçbiryeri tutturamamıştım. Tek çare sınavsız geçiş hakkıyla 2 senelik kendi bölümümle ilgili bir bölümde okuyacaktım. Ama hangi bölümü seçeceğimi bilmiyordum. Bir kaç arkadaşıma sordum ve yine muhasebe bölümünü seçeceklerini söylediler.

Kendi bölümümden şaşmadım ve yine muhasebeyi seçtim.

Artık benim için üniversite hayatı başlamıştı. Sanki yurtdışına çıkacakmış gibi çok heyecanlıydım ve korkuyordum... İlk senem başlamıştı, yanıma bir çocuk oturdu ve onunla çok iyi arkadaş olmuştuk. Sadece onunla konuşuyor, onunla anlaşabiliyordum. Derslerim orta dereceydi ve derslerden kalmayacak şekilde çalışıyordum. İlk senem böyle bitmişti ve şu an ikinci senemdeyim...

3-4 aydır "DGS" denilen sınava çalışıyorum ve üniversitemi 2 sene daha uzatıp 4 seneliğe tamamlamak istiyorum. şu an sınıfımda olan bir kızdan çok hoşlanıyorum. Ama bırakın çıkma teklifi etmeyi, silgi bile isteyemiyorum. Geleceğim ne olacak hiç bilmiyorum!

- İşte hayat benim için şimdi başlıyor...

Evet, şu an 20 yaşında bir gencim. Ama özgüvensiz bir genç. Üniversite hayatımın bitmesine çok az kaldı, artık iş hayatına ve evlilik hayatına geçiş yapmam gerekecek. Ama ben ne herhangi bir işte çalıştım ne de bir kızı tavlayabildim.. Çaresizce zamanın geçmesini ve hayatımda neler olacağını endişe içinde, merakla bekliyorum...

Şu an, acaba bir sevgilim olabilecek mi?

Acaba evlenebilecek miyim?

Acaba bir iş sahibi olabilecek miyim?

Acaba iyi bir işim olacak mı?

Acaba bu kadar sus pus biriyken, konuşkan biri olabilecek miyim?

Acaba bu cehennem olan yaşantımdan kurtulabilecek miyim?

Tüm bu hayata karşı olan korkularımı yenebilecek miyim?

Evet... gördüğünüz gibi hayatı haraba dönmüş bir genci görüyorsunuz. Çaresiz, mahçup, ne yapacağını bilmeyen, pısırık bir genç.

Hâlâ ne yapacağı bilmeyen bu gence yardım etmek istemez misiniz?

Hayatı cehenneme dönmüş bu gencin hayatını cennete çevirmek istemez misiniz? Karanlık bir odada, tek başıma, çaresizce bekliyorum, lütfen bana ışık olmaz mısınız? 😢😢