Yeryüzüne Yansıyan Melek Sureti ''Anne''

Her kadın potansiyel bir anne adayıdır.

Karnında şekillenmeye başladığımız süreçten ölene kadar olan dönemde hiç bir zaman bizi yalnız bırakmayan , iyi veya kötü her olayda yanımızda desteğini esirgemeyen annelerimiz için biraz bişeyler yazmak istedim aşamalı bir şekilde gözümüzün önünden geçer gibi :)

Ara sıra kavgalarımız olsa da , ters düştüğümüz görüş ve düşüncelerimiz olsada çok geçmeden gönlünü alırız , dayanamayız. 'O' nun yüzünün düşmesi hayatımıza yansır çünkü. İçimizde bir burukluk bırakır , aklımız hep onda kalır. Bu yüzden her evden çıkmadan önce mutlaka onu öper yüzünü güldürür öyle çıkarım dışarıya. Sebebi mi ? İşte bu yüzden ;

Dokuz ay karnında taşıdı beni

Bana bir şey olmaması için korudu orada, besledi büyüttü. Tekme attım sevindi, ağrılar sancılar yarattım bedenine hiç kızmadı, aksine mutlu oldu. Bu kötülüklerle dolu dünyaya o masum kucağında gözümüzü açmamız belkide en büyük direncimiz oldu.

Belkide en büyük acıyı yaşatarak terk ettik onun bedenini

O an bile tek düşündüğü bizleri kollarına almaktı. Sağlıklı olduğumuzdan , herhangi ters giden bir şeyin olmadığını bilmekti tek isteği. Sardı kollarıyla bizi '' Her zaman yanındayım '' dercesine.

Hiç bir zaman yeter demedi

Her an yanımızda oldu. Her sıkıntımızda bizden çok sıkıldı, yandı canı. Belki bizden çok daha fazla çaba sarf etti, düşündü bizim iyiliğimiz için. Huysuzluk ettik uyumadık , oda uyumadı hiçbir zaman. Düştük , koşarak yaramızı sarmaya geldi . Hasta olduk , sabahlara kadar başımızda bekledi gözünü bile kırpmadan. Bir iki kere hapşırmam yetiyordu daha haberim bile olmadan yeşil çay elinde '' Hadi iç şunu '' sözleriyle beraber yanıma gelmesine.

Büyüttü bütün zorluklara göğüs gerip

Bu yaşımıza kadar getirdi. Hatalar yapmadı mı? Tabii ki her insan gibi olmuştur hataları. Ama hiç bir zaman yalnız bırakmadı bizi. Önemli olanda bu değil midir? Onun varlığını her zaman yanımızda hissetmek, başımız sıkıştığında yanına koşabilmek. Okula başladık sabah bizden önce kalkıp kahvaltımızı hazırladı okula bıraktı, aldı. Akşam bir yandan yemek telaşına düşmüşken bir yandan da derslerimize yardımcı oldu. Dışarıda oyun oynamak istedik bırakamadı tek başımıza mecburen oda geldi sokak başındaki küçük parka.Hep ama hep yanımızdaydı.

Büyüdük birer birey olma yoluna girdik ama her zaman küçük masum çocuklardık onların gözünde

Anlayamadık bazen '' yeter anne ben çocuk muyum yahu '' sözleriyle sitem ettik ona. Herkesin duyduğu '' Anne/baba olunca anlarsın '' sözlerini işittik her defasında :) Yaptığımız davranışların sorgulanmasıyla karşılaktık, anlam veremedik o zamanlar ama şu an herkes daha iyi anlıyordur onların endişesini eminim.

Beyaz yalanları ondan öğrendik biz en tatlı halleriyle

''Ben aç değilim şu son dilim pastayı da yede bitsin'' veya babamızdan aldığı üç-beş kuruş parayı cebimize sıkıştırırken söylediği '' bana lazım değil cebine koy lazım olur '' cümleleriyle.

Evden ayrılma vaktimiz geldiğinde istemeyerek bırakmak zorunda kaldı

Artık evlenme vaktimiz geldiğinde. Ne de olsa onun gözünde hala çocuktuk. Yapabilir miydik şimdi tek başımıza kocaman dünyada? Akşam üzerimizi örten birisi olur muydu? Acıktığımızda kime giderdik? Mutlulukla karışık hüzünlü bir gözyaşıyla düşündü bunları ve ayrıldı bizden.

Sıra geldi kendi yavrusunun anne/baba olmasını görmeye

Yaşadığı tüm duyguların gözlerinin önünden geçip gitmesini izler büyük bir zevkle. Sanki hayatı bir film sahnesi gibi tekrar yaşanıyor gibi hisseder. Torunu ona verebileceğiniz en büyük hediyedir bu dünyada belki de.

Artık yaşlandı ve şimdi onun bize ihtiyacı var

Bir ömür boyu gözünden sakındığı evladına. Koca bir hayat boyu saçını süpürge etti, kendisi değil bizdik hep ilk planda olan. Ve zaman tersine döndü şimdi onun bize ihtiyacı var. Yalnızlığını paylaşacak, yaşlılık sebebiyle ona yardımcı olacak çocuklarına. Hakkını ödememiz için bize sunulan bir lütuf bu adeta. Geri çevirmenin imkansız olduğu, bir yük değil vefa borcudur.

Yaşamdaki güzel şeylerin çoğu ikişer, üçer, düzinelerle ve yüzlercedir. Sayısız yıldız, gül, kardeş, hala ve kuzen vardır; ama anne tektir. -Jean J. Rousseau.

Onların kıymetini bilin. Teşekkürler okuduğunuz için.