Savaşlar Olmasaydı 'O' Çocukların Yaşamları Nasıl Değişirdi?

Mükemmel bir düşünce yapısıyla hayal gücü birleştirilince ortaya neler çıkabilir? Savaşlar, yıkımlar, her zaman masum çocukların hayal dünyalarını yıkıyor. Onların hayal dünyalarını parçalıyor. Daha önce kendisinden bahsetmiştim. Gunduz Aghayev , bir sanatçı. Burada çok güzel bir noktaya değinmiş. Savaşlar ve sonuçlarına dair, tarihe geçmiş ve asla zihinlerden silinmeyecek fotoğrafları bir araya toplamış.

Eğer bu savaşlar olmasaydı, bu karelerdeki çocukların yaşamı, dünyaları nasıl olurdu? diye düşünerek mükemmel bir çalışma ortaya koymuş.

Vietnam Savaşı'nda, savaştan kaçan bu kız çocuğunu kim unutabilir ki? Ölümden kaçmak ne acıdır bir çocuğun zihninde? Ölüm nedir? Bir oyunmu? Yoksa her an yatağın altından çıkacak bir öcü mü? Nerede onu koruyacak ailesi?

Pulitzer ödüllü fotoğrafçı Kevin Carter'ın 1993 yılında çektiği ve ardından bunalıma girdiği bu fotoğraf...

Vietnam Savaşı'nda başka çocuklar.

Ya bu kare? Baktıkça içimin paramparça olduğu, noktasından virgülüne kadar her şeye lanet okumamı sağlayan bu fotoğraf karesi... Üşümüştür diye düşündüm. Annesini aramıştır gözleri. Belki babasına ağlamıştır. Belki de oyun sanmıştır bunu da. Ama üşümüştür değil mi içi, küçük elleri, ayacıkları.

Savaşta ölen kardeşini sırtında taşımak. 1945, bir Japon çocuğu... Bir insanın taşıyabileceği en ağır yük olsa gerek. Ve bu çocuk dünyanın en güçlü çocuğu değil midir?

Azerbeycanlı gazeteci, Elmar Huseynov'un çocuğu...

Ne söylenir ki...

KIZ ÇOCUĞU-Nazım Hikmet

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.