İntihar Son Çarem midir?

Merhaba,

Size başımdan geçen olayı anlatacağım ve intihara kalkıştığım o günü. Çok neşeli ve mutlu biriydim. çocukluğumdan belli ailemin hastalıklarıyla savaşırdım. Evde tek sağlıklı olan ve güçlü olan bendim sanırım.

Pozitif ve enerji dolu biriydim ve etrafa neşe saçardım; ta ki o güne kadar. 15 yasındaydım annem çok çalışırdı kariyer peşindeydi bizimle pek iliglenmezdi zaten. Babam ise arkadaş gibiydi bizimle yeri geldi kanka gibi takıldık yeri geldi ağırlığını koydu.

Babam anneme ilk günki gibi aşıkdi annemde babama ilk günki gibi aşıkdi, herkes onları parmakla gösterirdi ve kıskanırlardır ama hala aklımın almadığı bir olay oldu ve o gün geldi !

Annem 2 hafta boyunca evde terör esti sonra birden kayboldu. Sevgilisi varmış oysa ona gitmiş. İşte o günden sonra cehennem başladı. Okuluma devam edemedim, bıraktım, kardeşlerim perişandı, hatta en küçüğümüzün piskolojisi bozulmuştu. Babam ne olduğunu anlayamadığı için şok geçirdi ve depresyona girmişti.

Pes etmedim hayatın benimle oyun oynamasına asla izin veremezdim ve savaşmaya başlamıştım. Babamın dert ortağı oldum, kardeşlerimin küçük anası oldum, temizliği kendim öğrendim, yemek yapmasını yalnız yapa yapa öğrendim. Çok zor olsa da başarmıştım. Babamı ve kardeşlerimi toparladım. :) Bir Allahın kulu yardımcı olmadı, hepsi yalandı .. Eş, dost ve akraba hepsi yalandı. Düşenin gerçekten dostu olmazmış. Ne babama yardım eden oldu, ne de bana. Babamın destekçisi bendim benim destekçim babamdi, ikimizden başka kimse yoktu. Millet ancak dedikodu yapmasını bildi.

2 yıl geçmişti böylelikle yavaş yavaş toparlanmaya başladık. Sanırım herşeyi başarmıştım ama hala mutsuzdum. Aynaya bakınca kendimi yapa yalnız görüyordum. Arkadaşlarım sırtını dönmüştü bana. oturup konuşup kafa dağıtacak kimsem yokdu ama şöyle dönüp kardeşlerime bakınca onların mutlu olmasını babamın artık gülebilmesini görünce içimde gül bahçeleri açıyordu sanki. Tüm derdim sıkıntım yok oluyordu sanki..

Herşey yolunda derken; Pat ! diye annem çıktı geldi. Babam çocuklarımın anasıdır diye kabul etti. ama gel gör ki akrabalar hiç destek olmazken bunu duyunca düşman kesildiler bize. Neyse herşeyi arkamızda bıraktık ve tatil kararı aldık belki eski aile hissi tekrar gelir kırık kalplerimiz tekrar toplanır diye düşündük ama öyle olmadı işte. Annem parası bitti diye gelmiş bize ve sevgilisinden ayrılmış ona hava atmak için kışkadırmak için bizimle oyun oynamış.

En çok bu koydu işte. En güvendiğinden 2. ağır darbe yiyorsun.. Bu sefer ailemi toparlamak zor oldu ama yine savaşmakdan vazgeçmedim. Lanet olsun onların gülüşü için canımı veririm dedim ve tekrar savaştım. Bu sefer dahada zor oldu kendimi bile toparlayamadım. Gizli alkole başladım dırenmek için. oysa beni daha kötü yaptı alkolik oldum.

İlk herkes uyudukdan sonra içmeye başladım. Böyle yapa yapa bir bakmışım ki sabah bile rakı içer olmuşum.. Sigara ve alkol dan başka birşey içmezdim ama o halimle bile ailemi ayakta tuttum ve tekrar başardım herşeyi :) ama tekrar ayanaya bakınca mutsuzdum. İş yok, okul yok, meslek yok, arkadaş yok, eş yok, dost yok. Paramparçaydım..

Güvenim mi? Kimseye güvenim kalmadı. Karanlık bir kutunun içindeymişim gibiydi.

Nefes almak istiyordum ama alamıyordum. Bacaklarımı kendime çekmiş çaresizce bekliyordum.. Neyi bekliyordum? Bilmiyorum.. Sanırım ölümü bekliyordum.. Artık kimse beni o karanlıkdan kurtaramıyordu. Canım yanıyordu, bilmediğim tuhaf histi. Ben sadece annemden değil, herkesten darbe yemiştim sanki. Düzensiz uykular daha * olmaya başladı. Çok yorgundum bedenim ruhum çok yorgundu işte. Gözlerim sürekli dalmaya başlıyordu, sürekli hasta olmaya başlamıştım. Sinir hastası olmuşum, aşırı elim titremeye başlamıştı, herkesten gizliyordum. Sonra ayaklarım tutmamaya başladı, baş dönmeler, kalp ağrısı, nefes daralması, hepsi vardı..

Bir de bunlar çıkınca daha da çaresiz olmaya başladım. Çaresizliğimin içinde kaybolmuştum, elimi tutan olmamıştı. Tek düşündüğüm ÖLÜMDÜ. evet belki de tek kurtuluşum ÖLÜMDÜ.

Ve o gün geldi, hiç düşünmeden haplar yuttum. Ve herkesi son kes öptüm, kokularını derin derin içime çekip odama gittim, sessizce ölümü bekledim.

Tam uykuya dalacağım sıra odamda birini gördüm simsiyah, dolabım açılıp kapanıyordu, ne olduğunu anlamadım ama umursamadım ve uykuya daldım. Birden bir el hissetim yüzümde gözümü açtığımda bembeyaz birşey gördüm, çok tuhafti, buz gibiydi ,tüylerim diken diken olmuştu ve uyanmalsın diye ses duydum. Aniden beyazlik kayboldu. Etrafa bakındım, inadım inat ya illa ölecem, tekrar uykuya daldım. Bu sefer babamın ben küçükken bana seslenişi kulağımda çınladı. Bir panikle uyandım. Bu sefer saate baktım, uyuyalı sadece 5 dk olmuş, bunların hepsini 5 dk da yaşamışım.

Yapamadım ve babamı uyandırdım. 20 dklik yola 2 dk da beni hastaneye yetiştirdi. Midem yıkandı ve gözetim altındaydım. Babamın o çaresiz bakışı canımdan can almıştı. Gözleri yaşla doluydu, yanıma uzandı ve bir daha yapma diye ağladı başımda.

O an kendimden nefret ettim, kendime çok kızdım. "Nasıl pes edersin sen?" diye ..

O günden sonra kendime Söz verdim ne olursa olsun asla birdaha öyle şey yapmıcam diye. Aileme bu acıyı yaşatamam, yaşatmamalıyım. Ben bu zamana kadar yalnız herşeyin üstesinden gelmişsem bu hayatta hiçbirşey beni yıkamaz. Hz. Ali`nin bir sözü vardı

"Sen bu dünyaya derdinle gelmedin, derdinle de ölmezsin, sadece sabırlı ol. "

diye ve ben de sabır etmeye başladım.

Kendimle savaşa girdim bu sefer. Alkolü bırakmaya başladım zor olsada onuda başardım. Sigara ile hala savaşıyorum.. Çeki düzen verdim kendime. Bir işe girdim. Hala yanlızım kimsem yok, ama ben böyle mutluyum. ne canımı yakan var nede üzen. İnsanlara tekrar güvenmeye çalışıyorum. Ve bir umutum var ne olursa olsun bir umudum var.

Size tek diyeceğim; Ne olursa olsun Kendinden asla vazgeçme. Savaşmalısın ki kendinle gurur duyasın. Pes etmek asit insanların işidir. Biz Pes etmemeliyiz savaşmalıyız.

Ve unutma ki senden daha kötüleri de vardır illa ki! Onlar hala hayata tutunmasını başarmışsa, sen de başarırsın.

Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. Saygılarımla :) ...