Sorunlu Bir İnsan Olmak

Küçükken sessiz sakin bir çocuktum. O zaman komşular hep derdi anneme "ne kadar sessiz sakin bir çocuk, bizimkini görseniz bir de" diye annem de övünürdü tabi ki. Onun için çok iyi bir şey etrafta dolaşan el bombası niyetinde bir çocuk yok, benden kat kat yaramaz bir abime bakmış olan annem, benimle rahata ermişti.

Bütün gün evde otururdum, tv izlerdim. En çok ta kendi hayalgücümle oyunlar üretir oynardım, çünkü oynayacak fazla oyuncağım yoktu. Bir ayıcığım, zıplayan toplarım, yapbozlarım vb .gözüm iç yükseklerde değildi. Tvde, orada burada gördüğüm uzaktan kumandalı arabalar, akülüler vb ne kadar ilgimi çekse de, daha o zamanlarda ailemin buna durumu olmadıgını anlayan bir çocuktum ben.

Sonra büyüdüm ilk okula başladım. 1. sınıfta herkes annesinden rahatca ayrılırken ben o kalabalığa alışamamıştım. Annemi yanımda istiyordum sürekli, içgüdüsel olarak korkuyordum. Bir süre sonra ona da alıştım, ama sorunlarım hala devam ediyordu. Okulda 3. sınıfta artık sınıf arkadaşlarım okuldan eve tek başına gidip gelirken beni annem götürüp geliyordu. Sınıftakiler tenefüs zili çalınca sevinirken ben de hiç tepki olmuyordu. Çünkü sınıftan dışarı adımımı atmıyordum. Okuldayken tuvalete bile gitmiyordum.

O zamanlar herkes beni sessiz sakin biri sanırdı. Evet öyleydim ama çok akıllı zeki öğretmenlerim ve ailemden biri bile benimle ilgilenmemiş. O yaşlarda tedavi olsaydım, şimdiki hayatım normal insanlar gibi olacaktı :)

Zaman ilerledikçe, yaşım geçtikçe, cinselliği tanımaya başladım ama o da ne bir terslik vardı, ben erkeklerden hoşlanıyordum, ne kadar hoş değil mi? :) Sorun üstüne sorun, ama korkudan kimseye açamadım kendimi. Çünkü utanıyordum. İşte burada utangaçlık sorunum da ortaya çıkmıştı. Normal insanlara göre 2 kat utanıyordum, hem de olur olmadık şeye.

Yine okul hayatıma dönelim o yaşlarda erkekler top oynayıp koştururken ben sınıfta oturuyodum, çünkü ilgimi hiç çekmiyordu ama kız olsaydım keşke hep diyordum. Erkek bedenine zorla sokulmuş kız ruhu vardı sanki içimde. Sınıftakiler dışarı çıkar eğlenir, bir de sınıfa gelir benimle eğlenirdi. Dalga geçerler, gülerler ama o yaşlarda bu onlara ne kadar komik gelse de ben ne kadar kötü bir şey oldugunu biliyordum.

Kimsenin kendi bedenini tipini ırkını hayatını seçemediğini, kimseyle dalga geçmememiz gerektiğini biliyordum ama onlar bilmiyordu, çünkü onlar GERİZEKALIYDI. Bunu rahatça söyleyebiliyorum, evet, net gerizekalıydılar. Standartın çok çok altında zekaları vardı. Tabi aralarında bazıları hariç.

O yaşlarda sürekli bişeyler yapmak isteyen ben tek başıma iç bir yere adım atamıyordum ve elimden tutan da yoktu. Keman çalmak istiyordum, yüzmek istiyordum, resim çizmek, içimi dökmek ama yanlızdım.

Şu ana kadar babamdan ve abimden hiç bahsetmedim değil mi? Unuttum sanmayın, zaten onlar etkisiz eleman.

Biraz da o yaşlarda geçirdiğim hastalıklardan bahsedeyim. Astım hastasıydım. O yaşlarda çocuklar koşup oynarken, ben hemen yoruluyor ve nefes nefese kalıyordum. Küçüklüğüm evde ve hastanelerde geçti. Sürekli serumlu kolla hastane yatağında yatıyordum. En sevdiğim şey ise bilim dergileri okumaktı. Annemden hep bana dergi getirmesini isterdim. Yanında çıkan hediye ve içindeki konular benim çok ilgimi çekiyordu ve bunlar beni normal derslerden soğutuyordu. Ne kadar boş konular işlediğimizi söyleyip duruyordum kendime.

Sonunda 8. sınıf olmuştum kurtulucaktım onlardan herkes mezun olma sevinciyle hoplayıp zıplarken ben yine sessiz sakin olan biteni izliyordum. Herkes bana farklı gözle bakıyordu, sanki insan değilmişim gibi asıl insan olmayan onlardı ama. Liseye başlamadan önceki yaz tatilinde çok mutluydum, hiç olmadığım kadar, çünkü hayallerim vardı, umutlarım da. Tabi hiç gerçekleşmeyecek umutlarım. Değişmeyi planlıyordum, herkes gibi olmayı, sokağa çıkıp rahat yürümeyi, okulda rahat konuşmayı, utanmamayı, arkadaş edinmeyi vb.

Liseye başladığım ilk gün yine herşeyin önceki gibi olacağını anlamıştım ama yine pes etmiyordum kendimi zorluyordum. Sınıftan bir kızla tanışmıştım, kız çok tatlıydı ve iyi niyetli benim farklı oldugumu hemen anlamıştı sanırım ama hiç belli etmiyordu, beni küçük düşürmek istemiyordu. O kızla sürekli konuşuyorduk, hatta onunla konuşmak iyi geliyordu. Yolumu bile uzatıyordum ama hiçbir zaman eşcinsel oldugumu kimseye söylemedim.

Lise hayatım boyunca sorunlarım bazen azaldı, bazen çoğaldı, yani sürekli gelgit içindeydim. İntihar etmeye bile kalkıştım, bu hayatı yaşamak benim için değersizdi. Çünkü ben daha 10 yaşlarındayken anlamıştım neler döndüğünü.

Çok uzun oldu burada bırakacağım. Belki çoğunuz okumayacaksınız ama yine de yazmak istedim. Sadece bu içimi dökmek istemiştim, vermek istediğim mesaj sadece

Karşınızdaki kişiyi kendiniz gibi sanmayın. Empati yapın sürekli çünkü o zaman yaşamın değerini anlarsınız.

Kimse dünyaya gelirken dış görünüşünü, zekasını, bacaklarını, orasını burasını kendi seçmedi! Kimseyle dalga geçmeye, kimseyi incitmeye hakkınız yok, ve en önemlisi sizin için küçücük bir söz, karşıdaki kişi için çok değerli olabilir, ona ömür boyu yaşamak zorunda kalacağı bir yara vermiş olabilirsiniz...