Ferdi Tayfur'dan Marilyn Manson'a...

-Aaa sen dinler miydin böyle şarkılar? Çok şaşırttın beni...

Evet bilgisayarımdaki Marilyn Manson, Rammstein parçalarını görmüş ve etkilenmişti. Aslında zaten etkilenmişti de, Ferdi Tayfur dinleyen birini yakıştıramamıştı sanırım kendine. Şimdi her şey tamamdı, artık sevişebilirdik. Belki de sırf Ferdi Tayfur dinlediğim için yanaşamamıştı bunca zaman. Fikirlerin ya da kim olduğumun önemi yoktu, içindeki şehvete tutunacak bir dal arıyordu ve o dal Marilyn Manson'du.. Abimiz saolsun sayesinde ekmek yedik.

İlk aldığım kaset Coşkun Sabah'ın anılar kasediydi sonrasında Ferdi Tayfur oldu hep. Ne ara yabancı rockın ekmeğini yedim hala şaşkınım. Aslında çok fark yoktur aralarında, biri ceketi iliklemeden sahneye çıkmaz, diğeri anasının taytıyla çıkar sahneye. Bunun dışında ikisi de bir isyan, bir hüzün barındırır. Tempo, ritim değişse de ana fikir değişmez. He bir de yabancı rock şarkısında babasının ölümünden bahseder, dinleyici piyangoyu kazanmış gibi kıpır kıpırdır, Ferdi Tayfur dinlerken büyük ikramiye kazansanız, sanki babanız ölmüş gibi bir ruh halinden çıkamazsınız. Bunun bir de Ahmet Kaya örneği vardır ki o daha acayiptir, yoğun milliyetçi ağabeyler bile hüzünlenebilir Ahmet Kaya ile.

Aynı sözcüklere karşı, farklı bir bakış açısıdır sadece.

Ferdi Tayfur'dan, Marilyn Manson’a… Bu doğrultuda büyüyor ve değişiyordum.

Yıllarca emmioğlu emmioğlu diyen dilim, artık yarım yamalak İngilizcesiyle sivit dirims, personel cisıs gibi acayip şeyler söylüyordu. İşin tuhafı bünyem hiç yadırgamadı, meğer yılların civciv ezen adamıymışım da haberim yokmuş, boşuna triplere giriyormuşum ‘’anne duy sesimi’’ şarkısını annemin yanında dinlerken.

Eşek herif halbuki kadın yanı başında, ne diyeceksen söyle işte.

Celine dion un ‘’Ay vil olveys lav yu ‘’’ şarkısı ile rakı içmiş adamım ben.

Yılların 7 cücesiyken, birden prens olmuşum. Pamuk prensesi öpmek için doğmuşum adeta. Tüm sevişmelerim bir yabancı şarkı kadar uzağımdaymış ve ben gençliğimi, ekini talan olmuş çiftçi, kuzularını kurt kapmış çoban gibi geçirmişim… Yanlış anlaşılmasın ekmek bulurum umuduyla dinlemedim hiçbir şarkıyı, sadece tam benlikmiş rock müzik ama o ergenlik buhranından kurtulamamışım. Ah şu içimdeki arabesk or.spu yıllarımı çalmış tripleriyle. Yalnızlığım kendi yarattığım bir düşmanmış. O kız beni severmiş de ben hiç fırsat vermemişim.

Bu olmak için çırpınıyor muşum resmen;

Fakat bunda takılıp kalmışım;

O tiz ses ve hüzünlerden hüzünlere koşuşturan şarkılar yerini dup tıslara bıraktığında bir şeylerden kıllanmaya başlamıştım. Arabesk türevlerini sevmiyor olmamdan anlamalıydım içimde kafa sallamaya müsait bir itin olduğunu.

Ferdi Tayfur'dan, Marilyn Manson'a uzanan bu yolculuk ergenliğimin en önemli mihenk taşlarından biridir. Kendi ezikliğim yüzünden düştüğüm kuyudan çıkış maceramdır.

--‘’Anne siyah pantolonumu yıkadın mı? ‘’ dan, ‘’yaa tişörtü hatunun evde unuttum’’a geçiş mücadelemdir. Sınıfın en kısa çocuğuyken, müdüre atar yapan ergen olmaktır.

Demem o ki triplerden triplere koşarak üzmeyin kendinizi, en çok kendinize güvenin, en çok kendinizi sevin. Yoksa bu gençlik mücadelesi, emmioğlu ile başladığınız bu maraton, yıllarım-ah benim gençliğim gibi geçmişe atıfta bulunan çaresiz nağmelerle son bulur.

Bu yazıda Ferdi Tayfur bir imadır aslında, kendinizi çaresiz hissetmenizin sebebinin, en kolay kaçış yolunun pes etmek olduğu gerçeğini inkar için uydurduğunuz bir saçmalık olmasının imasıdır. Eylem yerine teoride kalan, genç yaşta korkularınıza karşı pes etmişliğinizdir.

Marilyn Manson ise aynı kapasite ile deneyen, vazgeçmeyen halinizdir. Aynı şartlarda hüzünlenmek yerine eğlenebilmektir.

‘’Ne oldum değil,ne olacağım’’demek lazımmış.

Not: Bu bir arabeski küçümseme yazısı değildir, aksine çok da severim, çakma türevleri hariç.