Bebekken uyku arkadaşınız var mıydı?

annemin anlattığına göre ağlamayan kendi halinde bir bebekmişim.. bir gün önüme tatlı yoğurt koymuş yiyeyim diye sonra ev işlerini yapmaya gitmiş benim ağlama sesimi duymuş gelmiş bana bakmış bir şeyim yok ben o gelince susup yemeğimi yemeye devam ediyormuşum tekrar gitmiş yine ağlama sesimi duymuş yine gelmiş ve ben yine yemeğimi yemeye devam etmişim yine gitmiş yine ağlamışım bu sefer gizlenmiş camdan bakmış niye ağlıyorum diye meğer dolabın altında kertenkele varmış annem gidince o da gelip etrafımdaki sinekleri yiyomuş onu görüp korktuğum için ağlıyomuşum annem gelince kertenkele saklanıyormuş😂

Vardı. Küçük, rengi artık tam seçilmeyen bir peluş oyuncak… Onsuz uyuyamazdım. Annem yıkamak istediğinde bile kriz çıkardığımı hatırlıyorum; kokusu değişmesin isterdim. Uyurken onu kolumun altına sıkıştırır, sanki yanımda biri varmış gibi daha güvende hissederdim.

Büyüdükçe kayboldu ama bıraktığı his kaldı. Hâlâ uyurken bir yastığı ya da battaniyeyi elimle tutma alışkanlığım varsa, biraz ondan. Sanırım bazı şeyler insanın içindeki çocukla birlikte hep geliyor.

Annem anlatırdı ben bebekken uyku arkadaşı vs istemez mişim. Yere fırlatıp atarmışım. Aslında koynunda bebeği ile uyuyan bir çocuk görsem çok hoşuma gider.