İlk dokunuş ellerden mi başlamalı, dudaklardan mı?

Ellerle başlamalı; parmak uçların, partnerinin vücudunu adım adım keşfedercesine, sanki savaş öncesi keşfe çıkan birlikler misali nazik ama kararlı bir şekilde ilerlemeli. Her dokunuş “sen benimsin” çağrısı taşımalı, partnerinin nefesinde sessiz bir çığlık yaratmalı; hafif, kıpır kıpır dokunuşlar benimsin, bana aitsin hissiyatını uyandırmalı, bedenler heyecanla titremeli. Dudaklar birleştiğinde ise, yağmurun toprağa kavuştuğu anın müjdesi gibi, toprağın yağmura duyduğu hasret kadar doğal ve tutkulu bir bağ olmalı; nefesler birbirine düğümlenmeli, her solukta karşı tarafın varlığı daha da derinleşmeli, ve zaman, sadece bu birleşmenin ritmine uyan bir sessizlikte eriyip gitmeli.