Korkularıma rağmen ayrılmalı mıyım?

beni en korkutan tabii ki meselenin aileme taşınması, yaş kısmına 25-29 yazmışım hesabı oluştururken ama henüz 19 yaşındayım. maddi olarak bağımlıyım henüz. ikincisi de onunla yaşadığım hem cinsellik hem de yaralanmalarım sonucu ömür boyu yalnız kalmak. siz bunların böyle olmayacağını mı düşünüyorsunuz?

bu yıl üniversiteye yerleşicem. yerleşip biraz bulunduğum yere alışıp ayrılmayı düşünüyorum. gerçekten olsun isterdim. her şeyin ilkiydi. en güzel anılarımdı. ama olmadı

çok aşık oldum sürekli iyi zamanlar yeniden yaşanır diye bekledim çabaladım ama olmuyor. ona itaat etmemi bekliyor, edersem bana iyi davranacak olsa hadi ediyim ama edersem daha fazla ezecek. gerçekten iyi ve güzel bir birliktelik ve sonuçta evlilik ve çocuk bekledim. sanırım henüz o yolda yürümek için çok çocuk. ama onu anlamıyorum çünkü ben de çocuğum. olmadı

o beni bırakmaya hala dünden hazır:D daha bugün oldu bu olay bi çocuk benden hoşlanmış öyle taciz vs yok, araştırmış sevgilim var mı yok mu diye falan anlattım bunu ona, neymiş ben mini etek (dizimin yarım karış falan üstünde öyle teşhirvari bi şey değil) giyerek o mekana gittiğim için orada beni soruyorlarmış. (beni başka açıdan beğenmiş olamaz çünkü.) sonra ya onun istediği gibi giyinirmişim ya da bilmem ne olur gidermişim. tamam veya olmaz demedim, sadece olayın suçlusunun ben olmadığımı anlatmaya çalıştım anlamadı. sonra da dışarı çıkıcam akşam ararım diye kapattı. aradığında ben istediğimi yaparım sen beğenirsen beni beğenmezsen yolunu alırsın dicem ona umurumda değil çünkü. ama o ayrılırsa içimde kalır ben ayrılmak istiyorum.

inanın o kadar inandım ki ona. birkaç ay da gerçekten bana iyi ki affetmişim gibi hissettirdi. ama sonra beni terk etti.