Eşimle 7 ayda ev arkadaşı gibi olduk. Neden sizce?

Bu anlattıkların, bir anda olan şeyler değil aslında; ilişkide biriken yorgunlukların, beklentilerin ve hayal kırıklıklarının su yüzüne çıkmış hali gibi duruyor. Evlilikle birlikte “birlikte olma” hayali gerçekleşince, bazı insanlar kendini bırakabiliyor, özellikle de duygusal emeği tek taraf üstlenmeye başlarsa. Sen hem fiziksel hem duygusal olarak uzak hissediyorsun — bu çok doğal, çünkü ilgi, hijyen, dokunuş… bunlar ilişkiyi diri tutan temel şeyler.

Oyun, telefon, TV gibi kaçışlar bazen bir şeylerden bunaldığının ya da kaçtığının işareti olabilir. Ama bunun karşılıklı konuşulması, senin hislerinin görülmesi gerekiyor. Sen rahatsızsın, üzülüyorsun ve bu, tek taraflı bir “şikâyet” değil, bir çöküş sinyali. Dürüstçe, suçlamadan ama net bir şekilde onunla oturup konuşman şart: “Ben bu halimizden mutsuzum, sana ulaşamıyorum, artık çekici gelmiyorsun çünkü ilgisizlik beni çok geri itti” gibi duygunu doğrudan anlatan bir konuşma olmalı.

Belki bir evlilik danışmanına birlikte gitmeyi teklif edebilirsin, çünkü bu sadece senin problemin değil, ikinizin ilişkisinin bir sorunu. Ve eğer hâlâ sevgiden bir parça kalmışsa, bu konuşma işe yarayabilir. Ama hiçbir şey değişmiyorsa, kendi içinde şu soruyu da sorman gerek: Sevgiyi tek başına taşımak ne kadar daha mümkün? Sevgi varsa bile, saygı, özen ve iletişim yoksa bu sevgi seni iyileştirmez, sadece yorar.

Böyle insanlar hep gördüm kadınlar için erkeği suçlarlar, erkeklerde kadını suçlarlar kadında veya erkekte kendinde aramaz neden böyle davranıyor diye sormaz soruyu önce kendine sormalısın. Bunu eşinle karşılıklı konuşmalısın. Burada sana çözüm olacak insan olacağını zannetmiyorum.

Kanka işte sanaldan sana gösterdiği adam ile gerçek adam arasındaki fark çıkıyor. Uzaktan mesafe ilişkilerinde yakınındakiler yüz vermedi diye uzağa kaçarlar genelde

seni deniyor başka kollara geçecek misin diye.. demek isterdim ama tam bir ayı ile berabersin... şimdi seninle her gece sevişmesi lazım normal şartlarda