Argo sevişmek çok zevkli değil mi?

insan ne yaşarsa içerisinde yaşar. içine çektiği her nefes, içine aldığı her erkek, içine girdiği her kadın, içine gömdüğü her an.. içine batar bir süre sonra. o batanları çıkarmanın yollarından biri de sert bir sevişmenin içinde iç içe geçen iki insanın yaşadıkları unutma ayinleriyle mümkündür.

birinin içine dalıp çıktıkça, içini yaka yaka, kavura kavura, yırta yırta seviştikçe onunla unutursun içine batanları. dünyanın en eski takası başladığında hazları alırsın acıları verirsin. taze duyguları alırsın bayat sızıları verirsin. unutursun ateş gibi sıcak bir rahmin içinde her şeyi. unutursun gözyaşının, spermin, terdeki ve tendeki tuzun karıştığı bir kokteylin sarhoşluğunda.

tabiri caizse döve döve, örseleyerek, yorarak, hoyratça* sevişmek. insan denen hayvanın sadece içgüdülerini dinleyip, acıma duygusunu bir kenara bırakarak yaşayabileceği bir şey bu. mesela o an içinden tokat atmak geliyorsa o tokadı atacaksın ve tokadı yiyenin gözlerindeki korkuyla karışık zevki gördükten sonra ikinci tokadı daha sert atabileceksin. hep daha sert, hep daha hayvanca.

ha bir de

incelik ister.
kaba davranmakla, sert olmayı karıştırtırmamak gerek.

tabiat işte böyle garipliklerle halk edilmiş. en çetin bir dağ yamacında, en umulmadık bir zamanda önünüze fırlayan bir tavşana bakakalırsınız. o narin tüyleri, güzelim kulakları, sürekli birşeyler kokluyormuş gibi hareket eden burnu ve daha nice narin hallerini gördüğünüzde bu vahşi ortamla bu naif varlık bir arada nasıl olur diye hayretler edersiniz.

işte kadın denilen nazenin varlığın ağzı fındık, burnu kahve fincanı, şeker mi şeker minnoş güzelliğine ve naifliğine bakarak tamamen bu hallerine mübayin “aşkım beni hunharca acımadan *ik” diyebilmesini tahayyül bile edemezsiniz değil mi.

sanki çölde susuzluktan kurumuş bir bedevinin suya kavuşması gibi büyük bir açlıkla dudakların yapışması, bütün şehveti nehir olmuş ağzından akarcasına şehvetin dudaklarda görünmesi.

ya o avcı bakışlara ne demeli, birazdan kopacak tufanın sessiz belirtileridir.

fırtına bir anda başladığında ellerin, bacakların, dudakların ve cümle uzuvların birden şuurlanarak her biri orkestra ahenginde acelesi varmış gibi oraya buraya koşuşturması ve ahenk ile ve tam itaatla görevine vakıf olarak ustaca hareketleri tabiatın gördüğü en haşmetli bir cuşuhuruştur.

daha sert *ik beni aşkım nidaları her daim o nazenin varlıktan gelmeli ve talep doğrultusunda ritim artırılmalıdır. çünkü erkek cismi etken olduğundan edilgen varlığın yüzdüğü haz denizinde ki mertebelere vakıf olamayabilir. gözlem ve hissiyat her zaman zevkin aşamalarını anlamayabilir. hedonist ruhlarımızın tam tatmini işte böyle bir uyuma ve anlayışa muhtaçtır.

terler ve tenler birbirine karışmaya başladığında işte yaşamın en cazibeli en zevkli doruğuna ulaşmaya yakınızdır.

ahlar ohlar duvarlara çarpıp kulaklarımıza değdiğinde sertleşen zeker bütün gücüyle hücuma geçer. aslanın ceylanı kovaladığı o korkulu, heyacanlı tempoyu gözünüz önüne getirin. adeta hayat memat meselesi gibi daha sert daha sert nidalarıyla göz göze gelinen an ceylanın geriye dönüp aslana bakıştığı sahnedeki gibi değil midir.

sertciler kulubu sekreteri...