Mutsuz ve isteksiz bir evlilikte insan nasıl ayakta kalabilir?

Arkadaşlar 6 yıllık evliyiz. İlk günden beri eşim çok isteksiz. 1 yıl kadar tüp bebek tedavisi, 9 ay hamilelik ve sonunda çok şükür bir kızımız da oldu. Tüm süreçleri düşünürseniz zaten çok uzun süredir tıbbi gerekçelerden hiç beraberliğimiz olmadı. Buna tabii ki sabrettim ama hem öncesinde hem şimdi ne zaman yaklaşmaya çalışsam "İstemiyorum, hayır ya istemiyorum!" diye kilitlenir ve başka bir şey söylemez. Konuşmak imkansız olur. Okşamaya kalksam kırıcı bir şekilde tersler ve iter. Öpüşmek yasak zaten. Öpüşmekten tiksinir. Düşünsenize hergün parklarda, sokaklarda, filmlerde dizilerde her an her yerde herkes öpüşüyor ve bana bu yasak. Hele şimdi bebek var, yorgunluk vs. her şey benim için tam bir hayal oldu. Geçen kontrolde kadın doğum doktoru herşeyin normalleştiğini ve ilişki yaşamakta bir sorun olmadığın söyledi ve başladı korunma yolları anlatmaya. Bizim durumumuzu bilmiyor tabii.

İletişim kuramıyorum. Evlilik boyunca denemediğin kalmadı. Sayısız kavgalar da ettik. Evi terketmeye bile kalkıştım. Olmuyor, olmuyor. Severek evlendik, hâlâ da çok seviyorum. O da seviyor. Cinsellik söz konusu olmada her şey mükemmel. Ama cinsellik olmayınca da diğer bütün iyi şeyler anlamını yitiriyor.

6 yıl içinde nadir beraberliklerde inanın tam bir hayal kırıklığı. Oldu bitti şeklinde. Ya kaderimmiş gibi öncesinde de biraz da dini baskıyla arkadaşlarım gibi bir cinsel ilişkim de olmadı. Helalinden bir eşim yuvam olsun istedim. Sabrettim. Yaş 35'e dayandı. Bu kadar mahrum bir ömür artık depresyona sokuyor. Anlamsız geliyor her şey. Şu an bebeğimizden başka bana mutluluk veren hiçbir şey kalmadı. O'nu da böyle mutsuz bir evlilikte yetiştirme fikriyle duvara toslar gibi tosladım. Diyeceksiniz ki neden yaptınız. Sağlık sorunları nedeniyle mecbur kaldık.

Öyle bir konu ki kimseyle de konuşamıyorum, dertleşemiyorum. İçimde balon oldum patlama noktasına geldim. Biraz da dertleşmek için yazdım. Belki böyle bir dert yaşayim derman bulan olmuştur diye.