Sevişmek nasıl bir şey?

mümkün olmayan tariftir belki sevişmenin tarifi...
neyi tarif edeceğiz şimdi? nasıl tarif edeceğiz?
ancak yaşamakla olabilen bir şeydir desek, söze döküldüğünde anlamını yitirmeye başladığını mı anlatsak önce...
bir dokunuşla başlayıp bin dokunuşla devam eden bir şey mi demeli yoksa?
bir öncekinin asla yetmediği, yetemediği, gene gene arzulanan bir eylem midir demeli? peki neden son'lar yaşanır o halde sevgilerde, sevişmelerde? bu soru burada yanıtını beklesin devam edelim o zaman.
iki kişinin en uç anlamda paylaşımı, birbirine dolanımı desek? yine de eksik kalır. her sevişme kendi kabından taşarak yeni sevişmeleri doğuruyorsa yine kendinden; hayatın anlamı burada gizlidir mi desek?
ilk'te baş dönmelerinin uçurumlara düşmelerin öznesiyken insan, nasıl oluyor da ten çekimi kaybolabiliyor, nasıl oluyor da hazzın o en karanlık dehlizleri artık keşfi tad vermez maceralara doğru koşuyor?
artık yeni bir ten, yeni bir dokunuş, yeni bir sevişme tutuşturuyosa bedeni, geride kalan sevişmelerin ah'ı tutar mı? eli kolu bağlanır mı insanın? bu soru da burada kalsın.
tendeki ürpertinin ne kadarı sevgi, ne kadarı, sadece arzu, ne kadarı şehvet, ne kadarı gerçektir?

sevmelere, sevişmelere yüklenen anlamın bir yer gelip orada tıkanması anlamsızlığa yönelmesi neden acı verir? evet nedir sevişmenin tarifi? iki insanın olağanüstü kendinden geçme ile tek beden olması, aynı anda, aynı şeyleri hissetmesi, aynı uçurumlardan düşmesi, düşerken, düşerken, düşerken aldığı yaraları görmemesi, yaraların sonra farkına varılması; var mıdır böyle bir şey?

çoğalmak isteyip de tekil kalmak, artmak isteyip de eksilmek, çoşmak isteyip de durulmak, koşmak isteyip de durmak, yükseklerde uçmak isteyip de düze konmak...
böyle bir şey olmalı sevişmenin tarifi.

yoksa, yoksa, o güney illerimizde tanıştığım o hala fırlamalığını kaybetmemiş yaşlı amcanın göbeğini hoplata hoplata, uzaklardan kopup gelmiş gevrek bir gülüş eşliğinde söylediği, "yahu gulüm, et ete değiyi, suyu siye kar kalıyi" gibi bir şey midir sevişme?

ben işin içinden çıkamadım. herkesin kendine göre tarifi olmalı, yalın, özel ve bir o kadar da karışık ve nesnel...