Yalnızlıktan kafayı yememeyi nasıl başarıyorsunuz?

Yani arkadaş çevresinden, iyi bir aileden bahsetmiyorum. Sevişmek için birlikte olunup sık sık kavga edilen yakında ayrılırız kafasında ilerleyen ilişkilerden de bahsetmiyorum.

Hayatınızdaki gerçekten sizi anlayan, daha siz bir şey demeden ne hissettiğinizi bilen, yanında rol yapmadan tamamen kendiniz olabildiğiniz birinin eksikliğinden bahsediyorum.

Biriyle date e çıkmak, sevgilicilik oynamak vs zor şeyler değil ama yukarıda yazdığımı hissedebildiğim birinin hayatımda olmaması bana kafayı yediriyor.

Genellikle bunu çok takmıyorum kendimle barışık ve çevremde sevdiğim insanlar olsa bile yalnızlığı seven/kabullenen biriyim ama bu gece tribe girdim galiba