Kayınvalidem kız olduğuma dair bezi görmek istedi...

Cinselliği bu ortamda tanıdım...

ayrılmak istedim sabahı. Eşim ayrılmadı:(

böyle olmamalıydı en mutlu günümüz.

bunun niyeti mi olur, kimi ilgilendirir benim mahremim? Eşim biliyordu 3 kadının şahitliğine gerek var mıydı?

size sözüm yok .Teşekkürler yaklaşımınız için aynı zamanda. Ama hazm edemiyorum. Aklımdan çıkmıyor. Katl etti bizim cinselliğimizi...

Etkilenilecek bir durum mu bu yaşadıklarım sizce, ben mi gereksiz üzüldüm?

sonrasında hamilelik haberi vermek için müjdelemek amacıyla aramıştık ilerki süreçte, ''acelen neydi korunamadınız mı,Hani bebek almayacaktınız'' dedi. 9 ay boyunca hep üzüldüm. Aklıma geldikçe kahr oldum. Doğumdan sonra bilinç altına mı işlemiş nasıl algı oluştuysa artık beraber olduğumda yine hamile kalırım ve o kadının bu sözleri ile muhatap kalırım diye cinsellikten hep kaçtım. benim böyle düşünmemde hata bende mi, normal mi şu şartlarda bu algının oluşması?

bu tek yıpratıcı tavrı değil ki, sonrasında da aşağıda anlattığım gibi kırıcı tavırları olmuştur. Özür dileyecek kadar erdemli biri değil maalesef.

normalde ilk kez cinsellikle tanışan biri şu zemin ve ortamda nasıl bir bakış açısı oluşturur? Tecrübem cinsellik olgusuna bu şekilde be üzüntü ile oldu. İlk algım bu olguya bu oldu.

o halde ben bu şartlarda evlenmese idim normal bir bakış açım olabilirdi değil mi cinselliğe?

bunları yaşamasaydım normal bir düğün rutini işlemiş olsaydı süreçte cinsellikle bu şekilde tanışmamış ve daha farklı mı olurdu algımın oluşmasında? Sizce nasıl işlemiş olabilir beynime. Hamilelik ve sonraki süreçte de annesinin kırıcı sözleri daha çok soyutlamam neden oldu. Tekrar hamile kalmamak için kaçınma v.s .Psikolojik baskı altında hissettim kendimi.

bunu nasıl edine bilirim? Bunları düşünmekten kendimi soyutlamam lazım. Ama nasıl? Hiç bu kadar düşüncesiz, kırıcı ve rencide edilici bir tavırla karşılaşmamıştım nerden geldiğimi, ne yapacağımı bilemedim.

psikoloji okudum bölümüm gereği ortak dersimizdi. Ama bu benim nasıl düşünmem gerektiğini bildiğim halde kendime faydam noktasında inanın bir katkı sağlamadı. İlaç tedavisi istemiyorum. Çoğunun özelliklerini bilirsiniz uyuşturma gibi bir nevi. Kendimi bu acziyette görmek ve bu durumun içinde bulunmakta istemiyorum. Eşimi seviyorum. Ama bu aşkım bu düşüncelerimden soyutlanıp cinselliğe nötr bakmamı sağlayamıyor. Bazen kendimi suçluyor ben mi normal bir kadın değilim hormonel olarak diye gereksiz

belki ama düşünüyorum. Neden böyle düşündüğümü açmak isterim. Eğer normal şartlarda evlenmiş olsaydım ve rutinde beklenen ve yaşananlar olsa idi hayatımda. Hamileliği müjdelemek için annesini aradığımızda ''hayırlı olsun'' denseydi ve ''neden beceremediniz mi korunmasını, aceleniz neydi, neden korunmadınız'' denmeseydi) bende o dokuz ayımı mutlu olacağıma bu sözlerini düşünüp bedbaht olmasaydım ki o süreç bilirsiniz en hassas sürecidir bayanın. doğumdan sonra yine hamile kalırım ve annesinin o

soğuk cümleleri ile yine muhatap kalacağım endişesini taşımasa idim, yani normal bir evli gibi hayatımıza başlayıp ''ikimizin var olduğu özel alanımızda mahremimizi yaşasaydık'' cinselliğe nasıl bakardım ve nasıl bir anlam yüklerdim bilemediğimden, kendimi de hep sorguladım. Sorgulattı yaptıkları ile .O şartlara sahip olmadığından bende cevabı hep sonuçsuz kaldı. Bu yüzden acaba mı dedim hep... Ben normal bir kadın gibi düşünür müydüm? Hisseder miydim. Bunlar bilinç altımda beni tetikliyor mu?

cinselliği yaşamak için ruhen hazır olmak gerekli. Benim hissettiğim tek şey bu yaptığı saçmalıkların ve hadsizliklerinin bedellerinin sonuçlarını ödüyor olmam.. Kendisi çok cahil biri. Saygısı olsa oğluna yapmaz bunları benden önce. Ona inat nasıl yaşarım inanın yol haritamı çizemiyorum. Ayrılsam ki teklif etmiştim o süreçte eşime kabullenmedi. ''Neden'' dediğinde ''annen çok yıprattı, bende normal bir kadın gibi istek oluşmuyor,benim eksikliğim veya zaafiyetim mi bunu da bilemiyorum ''dedim.

evet okumuştum teşekkürler sağduyunuza. Alttaki cevabımı okursanız bütünlük oluşacaktır sanırım.

bunlardan soyutlanmam zor oldu kendi adıma. Bir defa eşim alkol alıp unutmamı sağlamayı denedi. Bende normal süreci yaşayamadığımızdan bilemediğimden nasıl olabileceğimi denedik. O esnada annesini unutabilirim diye. tatile çıktık unutmuşum daha sonra hatırlamıyorum. Bilincim yerinde olmadığından.''Senin emin ol hiç bir şeyin yok, bir daha sakın kendimi suçladığını görmeyeyim, bunları düşünmediğinde asıl sen ortaya çıktın'' dedi. Sonra annesinden çok çok uzak bir tatile gittik yine mükemmel geçti

onu ve yaptıklarını düşünmeyeceğim bir ortam ve uzaklıkta mükemmeldi her şey.( Zaten eşime aşığım. Sevmeseydim çoktan ayrılmıştık yaşadığım karmaşayla.) o bir ay sevgili gibiydik.Ama ne zamanki yine yaklaştık annesine eve geldik, bana yaptıklarını düşünmeye başladım, hükm edişlerini, üzerimde tahakküm kurmalarını, demorize edilişimi ve saygıdan yoksun yıpratıcı tavırlarını yine eskisi gibi düşünmeye başladım. O kadının sesini duymam yeterli oluyor '' yine ne olacak acaba ne diyecek kırıcı'' diye

Beraber oturmuyoruz ama sürekli baskılarını evimizde hissedeceğimiz şekilde tavır alıyor. Telefonla bile moralimizi bozuyorlar. Yani net şöyle ifade edeyim,ben ne yapsam biliyorum ki eleştirecek ve demorize edecek.Yaptığğım isterse insanlık adına kutsanacak ve ritüele geçebilecek kadar değer taşısın, liyakat oluştursun, yine de o yapılanı takdir yerine eleştirecek. Bende bunu defalarca yaşadığım için bu endişeden kurtulamıyorum. Aslında istesem kendime ait özel bir alan çok rahat oluşturabilirim

dışardan üçüncü kişilerin müdahil olması zaten yanlışın kökenini temelini oluşturuyor.Mani olabilirim,özgüven eksikliğinden yapmıyor değilim.İletişime kapalı.Ne kadar konuşursam anlamayacak.Sabit fikirli,saygısız,ne kadar empati geliştirebilir?Kaç defa denedim dönüt alamadım.Çünkü saygı duymayı bilmiyor.Ben tüm sosyal ilişkilerimde bu kavramı baz alırken o tanımıyor bile bu olguyu.

Böyle olunca''ikimize ait mahremimiz,sınırımız olmayan bir dünya''düşüncesi güvende olunmayan bir hissi olşturuyor

kırmayı sevmiyorum özellikle büyük diye saygı göstermeye çalışıyorum ama bu onda daha çok egosunu üzerimde tatmin etme hakkını doğuruyor.İyi niyetim ve asaletimi zaafiyetim olarak görüyor ki bu kadar istismar etti. Normalde bir insan hata yapar ama dönmesini de bilir. Bu da bir erdemdir. Af edersiniz yatak hayatımıza kadar hükm eden bir kadına saygı duymam bile ona verilmiş haksız nişandır, payedir belki yersiz ve gereksiz bir böbürlenme vesilesidir, büyük anlar hatasını diye bekledik. Anlamadı.

anlamayacakta . Mahremimize saygı duyamayacak (oğluna saygısı olsa zaten yapmazdı beni geçin ben el kızıyım diyelim onun düşüncesi ile.) binlerce tecrübemle mahremimize karışacak kadar hadsiz ve haksız bir şekilde dahil olma cüretini de kendinde buluyor. Bunuda benim maalesef saygı kavramına verdiğim özellikle dikkat etmeye çalıştığım için terbiyemi, edebimi zafiyet görüyor.Hak ediyor mu?Hayır çünkü kuşatıcı olmadı biz evlatlarına.Hep bir açık arama ve demorize etme derdinde sanki galip olmak

derdinde bir komutan edası mağrurluğunda. Ama ortada büyük bir yanılgı ve yanlış var. Ortada bir savaş durumu yok ve bende düşman askeri değilim. Onu da öyle görmüyorum ama o böyle yaklaşıyor. Hatta böyle olmadığı anlatmak için binlerce kez ona kucak açtım. Kuşatan taraf oldum küçük olduğum halde. Sahiplenen ılıman yaklaşan, çözüm odaklı davranan. evlilik bu kadar zor bir kompleksler bütününe neden dönüştürülsün ve evlatlar neden bu kadar yıpratılsın? Ben art niyetini bilmeme rağmen kazanmanın

derdinde idim. Art niyetini bilmememe rağmen mucize bekledim çünkü canlı idi, ruh taşıyordu, merhamet ve vicdan emaresi olabilir ve bir gün açığa çıkabilir diye düşündüm. Tüm samimi ve çözüm odaklı yaklaşımımda tek bir gayem vardı normal sıcak bir aile bütünlüğünü sağlayabilmek.

Özünde kendimi kullandırtmak gayesinde asla değildim ama verdiğim krediler ve iyi niyet yaklaşımları ile sonuç bunu doğurdu. Tüm özverimle kazanırım diye uğraştım ama hayatla kavgasını üzerimden tatminini sağladı bu

vicdanen rahatım çünkü bir gelinin yapamayacağı kadar fedakar yaklaştım.Sorumluluk bilincinin ötesinde.Hep sorguladım bir adım sonramı,nasıl bu hırsının kurban oluşuna çözüm bulabilirim diye ama anladım ki ucuz ego ve tatmin açığı hiç bitmeyecek.Şu soruyu sorana kadarda bu iyi niyetimi hep korudum.An itibarı ile vicdanen çok rahatım.Anladım ki hayatımızdan yatağımızdan ellerini çekmeyecek, çekemez sürekli merkezde olmak isteyen biri,o ses getirmeli ama insanın mutsuzluğu ile beslensin fark etmez

esas mesaj geliyor lütfen bekleyin...

şu an vakitlerinizi aldığımın farkındayım size teşekkür borçluyum bu işin diğer boyutu, ama inş. çözüme kavuşturmadan ayrılmak niyetinde değilim sorumdan. Sonuca geliyoruz sanırım... Orda mısınız? Esas kült yorum gelicek şimdi... Ona göre yazayım.

tamam yazıyorum lütfen bekleyin

farkındayım yapıcı tavrınızın bunun için ayrıca teşekkür ederim. burda henüz anlatabildiklerim buz dağının beş binde biri kadar bile değildir. Mikron boyutundadır ancak. Şimdi karşılık iki tarafın dinlenmesi belki de daha objektif bir bakış açısı sağlar. Ama şu an maalesef bu mümkün görünmüyor. Bu kadar da adil olmayı seviyorum karşımdaki bunu hak etmese bile...Onu da görüp ona göre ortak bir kanaat oluşturmanızı isterdim ama bakışlarına dayanabilecek miydiniz buna hiç emin değilim işte.. Şimdi

gelelim sadete.. Şimdi ben vicdani boyutuyla bakarsam olayı tüy kadar hafifim, vebalin ağırlığını taşımıyorum üstümde...Şükür ki kalbimde yüreğimde üzdüğüm kişilerin gözyaşları ile yıkanmadı. bu benim zayıf noktam çünkü ah almamak ve saygısızlık yapmamak.. Hele ki büyüklerimize.. Zaten bu vicdan olduğu için bende bu kadar yıprandım hep vicdanıma yenildim. Aslında yeniklik değil de duyarlılık diyelim.

Anlamanız için detaylandırdım. Krediler, obsiyonlar çok ekstrem durumlarda bile verilmeyecek

kadar limitsizdi. Yoksa söz söyleyemeyecek liyakattan yoksun biri değilim şükür.Vasat seviyede bile olsa analitik düşünebiliyorum en azından.Olayların bağlamını bütününü düşünebiliyorum.Bir kelimemle yerle bir edip,dövülmekten çok daha fazla canını da acıtabilirdim,hatta evime almayabilir mahremimizden çık diyebilirdim.Bunları yapman bir kaç dakikamı alırdı en fazla.Ama bu seviyesizliğe düşmek istemedim. İnsanız ya illaki oda nasiplenir,vazgeçebilir dedim. Merhametsiz ve empatiden yoksun olsa da

( Eşim sessiz kalmadı yüzlerce kez konuştu, inanın beton ve taş hislenir belki o kadar düşük ihtimalde olsa belki hayat emaresi gösterir ama annesinde o bile yok. Biri bana anlatsa kesinlikle film derim inanamam çok zor ama tamamen gerçek, yaşadım, gördüm. Bu kısma girersek bu konu bu sabahla bitmez, bir kaç sabah daha bu soruda kalmamız lazım o yüzden geçiyorum. )

neyse sonuçta bebeğimizin neden oluşuna kadar bizi becerisizlikle korunamamazlıkla suçladı ya bir kez de orda darbe yedim ya mahrem

falan hiç saygı yok. Af edersiniz eşimle yatarken ben bunları düşünüyorum, ya hamile kalırsam yine o soğuk cümleleri duyarsam, yine beceriksiz der mi v.s sanki ondan izinle biz karar vereceğiz.. Baktım ki bu kadının limiti ve ağzının ayarı cidden hiç yok.Kime saygı duyuyorum ben?Kim için yaşayamadığımız kayıp yıllarımızı feda ediyorum?Hayatımızı elimizden alınışını izliyorum? Son konuşmamda dedim ki'' ben seni annem gibi görüyorum,mesafede soğuklukta koymadım hiç.Sende beni gelin görme kızın gör

derdin varsa her zman dinlemeye hazırım benimle paylaşabilirsin.Ben seni düşmanım tarafım veya cephe alacağım biri olarak görmüyorum.Aileden anladığım benim kuşatmak ve sahiplenmektir.'' dedim ama baktım hala soğuk, hala somurtkan, hala tahammülsüz.. En son anlamayacağına iyice kanaat getirdim. Emin oldum. ''Üzgünsen paylaş benimle, babamla bir sorunun varsa köprü görevi olurum, çekinme'' dedim. hala aynı duyarsızlık ve tenezzülsüzlükte.Ondan sonra dedimki ey mübarek insan sen hisleri ve vicdanı

alınmış bir insana saygının an üst limitini gösteriyorsun da karşındaki seni adım adım zehirlemeye devam ediyor. Ha oral ilaçlar vermiş ha hakaretvari bakışlar atmış. Bu daha da ezici. Mimiklerini anlamıyorum sanki. Ne anlam taşıdığının farkındalığı oluşmamış bende. insanın sahsına yapılan hakaret o kişinin onurundan götürür.Kendisine saygınlığından.. Bunları anlayacak biride değil.Anlasa şu son konuşmamda bana sarılır af dilerdi kalbi olsaydı belkide.Bunu kolay kolay bir gelin yapmaz.Ama ben en

sonunda bunu bile yaptım. Gururla işim olmaz, kibir bana göre değil. Onurluyum ama şükür kendini beğenmiş bir tavrım hiç olmadı bu yaşıma kadar, olmasında. Son olarak bu iyi niyetli yaklaşımımada kayıtsız kaldı ve uzattığım zeytin dalları elimde kaldı ya net olarak çözümledim beynimde bundan anne değil insan olmaz ve ben bu acziyette birine değer vererek, saygı göstererek daha hazm edememiş birine daha fazla hırs ve ego tatminine yol açıyorum.Vicdan bende rahat mı şükür. Ben vicdanımın sesine mi

yeniliyordum her defasında? Evet. Sonuca ulaşabilirm diye mi gayretimdi? Yine evet. Ama kadın bas bas bağırıyor beden dili ile, hakaret etmesine gerek yok ki, tenezzül edip cevap bile vermiyor, kalıyorsunuz sorduğunuzla öylece. Hal-hatır soruyorsunuz kapıyı yüzünüze çarpıp gidiyor.Af edersiniz siz kimsiniz,nesiniz, gelin mi, besleme mi,lutf edilip acınarak alınmış biri mi?Her şeyden öte insan mı? bunu binlerce kez sordum kendime o yüzden vicdanım tüyden hafif. Şimdi sadete gelelim. Ben bu kadına

hala saygılı olmaya çalışırsam (bizden aldığı yılları ve yaşanmamış kayıp zamanların telafisi zaten yok, olamaz.) dediği halde ben hala yapıcı yaklaşarak devam ettirdim görüşmeyi tüm bu ılıman yaklaşımıma ve çözüm odaklı yaklaşımıma rağmen sonuç alamadığım halde benimki beyhude bir kısır döngüye girecek bunun farkındayım. Peki eşim bana kaç defa ''görüştürmeni istemiyorum, kesinlikle seni annem hak etmiyor, ona kendi gibi fesat bir gelin düşecekti ki anlasın'' dediği halde ben yapıcı yaklaştım

sırf şu LANET OLASI VİCDANIM yüzünden.Onun layığı ve aslında hak ettiği irtibatı kesersem vicdan yapmalı mıyım?Buna kendimi inandırsam inanın bu eziyeti çekmem hiç:(( Bu vicdan var ya bende.. Sonumu hazırlıyorum belki de adım adım.. İyi niyetimle.Farkındayım ama bu kahr olası terbiyem ve vicdanıma yenik düşüyorum.Bununla başa çıkabilsem ve kendime izah edebilsem kesinlikle gerekeni yapıcam.Vicdan yapmalımıyım?Cevabını bilsem bile lütfen bu konuda bana kanaatinizi belirtir misiniz? Kilit sorum bu

Şu an bir kavşaktayım ve yol haritamı belirleyecek tek noktam şu sorumun cevabı... Eşime göre çoktan yapmalıydım ama bende ikna edebilirsem kendimi vicdanıma anlatabilirsem kararımın arkasında olucam kesinlikle... Bu noktada yardımınıza ihtiyacım var fikren...

böyle yapmama gerektiğini bildiğim halde inanın sırf şu VİCDAN beni bağladı..

merhametten maraz doğarın hayat bulmuş haliyim sanırım...

eşim çok kızdı ama gördüler bir kere...

cinsellik aklımda bu haliyle kaldı hep:(((Unutamıyorum...

eşime aşık olduğum halde aklıma hep annesi ve ablalarının bizim özelimi görmeleri geliyor. Ağlamaya başlıyorum:( Ayrılmak istedim bu yüzden. Hayatımızla oynadı...

bezi görmesi direk mahremimize dahil olmaları demek. Gürkansuya yazdığım cevabı da okursanız neler yaşadığımızı anlayacaksınız.

özelimize girdi derken işte alttaki yorum yapan gürkansuya yazdıklarımda vardı... Her adımımızda bunu hissettirdi... Ayrılsam kurtulsam diyorum:(Hayatımdan tamamen çıkarsam o kadın olgusunu. Eşimi seviyorum...

eşimi seviyorum. Ama cinsellik bende böyle yer etti..

cinselliğe bakışım böyle. Çok detaya girmek istemiyorum.

eşimle ilgili sıkıntım yok. Konu bende. Çelişki içinde değilim. Cinselliği bu şartlarda tanıdım diyorum sadece.

ben neyin derdindeyim siz ne soruyorsunuz. Eşimle ilgili sıkıntım yok. Ama cinselliğe bakışım bu. İster istemez kasılıyorum.

şu anlattığım ortama evlendik. Cinselliği bu şekilde yaşadım. Sonrasında hamile kaldım yine yıkıcı bir tavırla yaklaşıldı. Bunlarla ben cinsellik olgusunu tanıdım. Eşimle kendimiz ait bir özelimizin olmadığı inancına girdim. Mahremimiz dejenere oldu ve buda kişiliğime, şahsiyetime hadsizlik, ezici, yıkıcı bir unsur olarak gördüm. Bu psikolojide orgazmı düşünecek boyuta giremedim henüz. Bu yaşananlar normalde ilk kez cinsellik olgusu ile tanışan birinde bu benim hissettiklerimi hissettirir mi?

ben ondan önce şu sorumun cevabını alsam size net cevap vericem. Cinselliğe şu ortamda tanışmış olmam bende etki yaratır mı? Yoksa tüm bunlara rağmen ilk kez tanıdığımı u olguya bakış açımızı oluşturtmaz mıydı bu yaşadıklarım. Buna hamilelik ve söylediği saygısızca ve hadsizce ileri geri laflarında hesaba katarak yazın.

ben sorumun cevabını alabilirsem netleştireceğiz. Bu benim için önemli bir soru çünkü.

basit, besleme gibi hissettim kendimi...

eşim evde değildi o an.

bu tercih meselesi ama. Kimsenin özelimizi araştırmasını haklı kılmaz bu aile ortak düşüncemize.

bunu nasıl başaracağım?