Annemin yüzüne daha nasıl bakacagim? çok mu ayıp oldu?

ama bilmesine özelimizin hiç gerek yoktu.

normal tabi ama mahremimizi bilmesi hiç hoş olmadı. Birde sormak zorunda kaldım bulamayınca utandı derken.

evde olsaydım sokar mıydım? Finallerim vardı annemde bana yardım etmek için toplamak istemiş. İyi niyetle ama orası özel girmemesi gerekirdi normalde.

aslında bu özeldir, bakmamak lazım hiç doğru değil. Hatta hiç girmemek lazım. Bir keresinde çekmeceden annem eşarp alacaktı pat diye açtı yine, ben vereyim anne dedim ama açmıştı çoktan bu kaçıncı yakalanışımız nasıl söylenir kırmadan bilemiyorum. Siz de evlisiniz herhalde.

girmemesi de lazım zaten. Kibarca ''ben veririm anne'' dedim kaç kez ama pat açıyor çekmeceyi kaç kez eşime ait özel şeyler buldu. Birde ''açma'' dediğimde ''neden açmayayım ben alırım'' diyor. Anne ben veririm dediğimde ''aman aldım ne olacak'' diyor, düşünemiyor herhalde. Çekmece mi kitlenir anne gelince oda olmaz. Sizin boşanmaya geçmiş olsun mu denmeli bilemedim şimdi. Özel değilse öyle mi gerekti? Anlatmak isterseniz buyurun.

yuvaya üçüncü kişilerin müdahil olması o kadar yanlış ki. Maalesef büyüklerin bazıları bunu hala kavramış değiller.Bizde de oldu, annesi tarafından.ben ne kadar saygılı olsamda o bir türlü hazmedemedi beni. Oğlunu yanında olmasını istiyormuş iş nedeni ile biz uzaktık annesinden ama sürekli arar, bayramlarda tatillerde, fırsat bulduğumuz her an giderdik. Ama annesi bir türlü bunu kabullenemedi.Yuvamıza müdahale etmeye başladı saygımdan sessiz kalmayı tercih ediyordum bu seferde daha çok karışmaya

başladı anladım ki ne kadar saygılı olursanız kendilerini bilmeyenler daha küçülebiliyor üzerinize geliyorlar. Benim hatam büyüktür diye idare etmem, onun gibi çocukça davranmam. O da kavgayı sevmediğimdendi. Huzursuzluktan nefret ederim. Sizi anlıyorum yuvalar maalesef dışardan ellerin dokunulması ile bu hale gelebiliyor. nerde ne yapabileceklerini,hadlerini bilseler. Eşim müdahale etmeseydi biz de ayrılmıştık şu an.O kadar bunaltmıştı ki beni annesinin huzursuzlukları .Anlamam neden karışırlar

izim yuvamı da yıkılacaktı eşikten döndük. Tamamen annesinden kaynaklanacaktı. Ya aramızda problem yok eşimle. Seviyoruz bir birimizi. Ama annesi evimize geldiğinde sürekli eşime bir şeyler anlatıyor. Kıs kıs .Hep bir hata aramaya çalışıyor. Ne yapsam ne giysem, ne okusam veya nefes alsam bile gözüne batıyordu. gözümün üzerinde kaş neden var demeye başladı nerdeyse.Ne kadar ucuz egosu varsa üzerimde tatmin etmek istedi. Bende büyüğüm aman kırmayayım, saygısızlık yapmayayım diye hep alttan aldım.

hep idare edeyim diye uğraştım. Baktım daha çok söz söyleme hakkı buldu kendinde. Karşısındaki iyi niyetli ise insan utanır. Annesi tam tersi daha da sessizim diye üstüme geldi. Benim nezaketim, samimiyetim ona fazla idi. Anlamayana. O kadar yıprandım, annesinin bu hareketlerinden. Görmeyeyim diye bunlara maruz kalmayayım diye ayrılmak istedim. Nasıl bu vebali taşırlar bu anlayışsız büyükler bilmiyorum. Saygı duymayandan her şey eklenir. keşke hak etmeyene bu kadar imtiyaz tanımasaydım. Şımardı

eşim defalarca konuştu annesiyle ama nasıl bir insan taş olsa hislenirdi o anlamadı, bende kırmamak için hep yuttum ama bende insanım doldum, doldum, taştım kendi kendime ağlamaya başladım bu sefer.Eşimde her şeyin farkında tabi. Annesin de görüyor, kaprislerini de.Ne yapsam hata, her şeyi o bilir.Kimse bir şey bilmez. Kendisi ilk okul bitirmemiş görseniz ordünalyüs dersiniz. Ben ünv. mezunuyum ama hiç bir an ona bunu üstünlük olarak kullanmadım. Bana yakışmazdı. Ama annesi benim onun seviyesine

düşmemek için gösterdiğim çabayı görmezden geldi. Onun gibi ağzımı bozmak istemedim. Yoksa çok söz söyleyebilirdim ama kişilik meselesi. neden yakışıksız bir üslupta olayım ki. Beni hiç yansıtmayan. O kadar iyi niyetimi ve samimi yaklaşımımı hak etmedi ama ben yine de kendime yakışanı yaptım anlamdı o ayrı. En azından vicdanen rahatım. Ahiret kısmını düşündüğümde hesap veremeyecek. Orda artık nasıl kaçar bilmiyorum. En son baktım olmuyor o kadar bunalttı ki beni eşime ''ayrılalım'' dedim. Bizim

aramızda bir sorun olmadığı halde. Ondan sonra eşim annesine artık ne dediyse bir daha cesaret edemedi bir şey demeye. Bende tartışma olmasın diye hep susuyordum ama bir yerde artık boğuldum. Taşı , taşı yoruluyor insan. Oğluna saygısı olan bir anne zaten böylesine karışmaz. Bilmediğimiz bir şey varsa da insanca söyler. O hep aşağılamaktan başka bir şey bilmezdi. Diyeceksiniz ki, ''senin ne eğitimin, ne de kültürün buna müsait değil.'' İşte olmuyor. En sonunda oğlunu da çıldırttı. Sabır, sabır..

ne açıdan sağlam çocuk?

onu da bunalttı annesi sabrede sabrede ne hale geldi garibim ya:( Sizde sevseniz arkasında durmaz mıydınız? Biraz geç cevap verebilirim. Girdiğimde yazarım.

iyi akşamlar

aynı ortak kaderi paylaşmışız. Büyüklerin hadlerini bilmemesi ve müdahale hakları varmış gibi bir yuvaya dışardan etkilemeleri.

hadi biz kibarlık yaptık, büyüktür dedik, saygısızlık yapmaktan çekindik. Peki neden anlamaz karşı tarafta ki bizim tavrımızın asaletimizden olduğunu? Zaafiyetimiz gibi anlamaları kendileri gibi nerde nasıl duracağımızı bilmediğimiz olduğunda mı erdem olacaktı? Bir insanı neden bu kadar sabrı denenir? Kaldı ki bir yuvaya dışardan 3. kişilerin karışmalarındaki mantık ne olabilir? ve keşke diyorum diğer gelinler gibi ağzının payını verseydim de hiç bir sözünün altında kalmasaydım daha mı hakkıydı?

aynen bizde de öyle. Eşimle hiçbir sorunumuz yok, gelip sürekli sorun üretiyorlar. Hiç akla gelmeyen yerden bir kavga çıkartıyorlar. Öyle bir hal aldı ki neden o rengi değilde bunu giydin, neden kızının saçına toka taktın, neden tatlıları o değil de bu tabağa koydun demeye başladılar. Bunları ergenler yapmaz ya.. Ağzımızda ne tat nede sohbet edecek moral bırakıyorlardı.Bizde hiç bir şey yokken telefon açıp sinirlerimizi yıpratıyorlardı. neden böyleler bunlar gibileri.Büyük dediğin kuşatıcı olur.

bizimkiler bırakın buzağayı çiftlik arıyorlardı. Artık her şeyden endişe eder hale gelmiştim, ne yapsam bir laf olacağını bildiğimden nasıl davranacağımı belirleyemiyordum. Rahat değildim çünkü. Çay hazırlasam, çaydanlığın içine bakardı kireç var mı diye, hafif varsa kocasına söyleyip beni mahcup ederdi. Oklavayla yatağımın altına bakmalar, evimde neden ne kadar var her şeyi süzerdi, nerde çay tencere var, kaç battaniye. halının renginden, tülümün duruşuna, kızımın kazağından nevresime kadar.

farklı şehirlerde olduğumuzdan bayramda sabah namazından çıkar çıkmaz eşime ara derdim beklerler, üzülmesinler. Ben aratırdım düşünün. Bebeğimiz henüz bir kaç aylıktı kıştı, gidemezdik o soğukta aradık telefonu yüzümüze kapattı bayram sabahı. Neden gitmemişiz diye. Bir anne bunu yapar mı evlatlarına? Anne dediğin fedakar, göğüsleyen, ayıp bile olsa kapatandır, yatıştırandır, k. validem ise her şeyi büyüten, pöf pöfleyen, olay çıkartandı. Ben sürekli idare ettim onun çirkefliğine düşmemek için.

iyi ki ahiret var. Siz de ne gibi üzüntülere yol açtılar?

sizi çok iyi anlıyorum...Benzer durumları bizde yaşadık maalesef... Uzun uzadıya anlattım size... Hiç hak etmiyorduk, hiç bir evli çiftte hak etmez, sizde bizde...

Bıraksalar karı-koca arasında hiç bir problem yok zaten olmayacakta.. Ama bizi bize neden bırakmazlar?Bizde k. valide, k. baba olacağız böyle mi yapacağız çocuklarımıza? O kadar yıprandık ki, ben o kadar alttan aldığım, o kadar şımarıklıklarına rağmen saygıda kusur etmediğim halde. Ona eli maşalı gelin hakmış ama ben gibi sessiz, saygılı birine düşmüş, öpüp başına koyacağına, ahde vafa duyacağına, kıymet bileceğine.. O gelin ben k. valide gibi hep kuşattım, duymamazlığa geldim kötü sözlerini.

ben o kadar saygılı davrandım da ne oldu? Daha çok minnet duyacağına, kıymetini bileceğine haddini aştı gittikçe.Eşim ilkimdi. İlk elini tuttuğum kişi. En son bir gün dayanamadım. Ne yapsam ama ne yapsam kabahat buluyordu.Sadece bana değil, kendi gibi düşünmeyen herkesi küçümsüyordu.Tek doğru kendisi. Eşine bile hükm ediyor. O kadar dominant egoist psikolojik bunalımlı birisi ki ben gibi birini bile çıldırttı.Eşime artık sırf annesi oluğu için tekrar tekrar o bakışlarını görmeye dayanamadığımdan

ayrılalım dedim. Annesi olduğundan araları iyice kötüleşmesin diye fitnelemek istemedim. Ne de olsa annedir diye. Ben bu kadar ince düşünürken kendisi hakkında o hiç beni düşünmedi. Beni değil sadece oğlunu da aslında. İkimizin de moralini sıfıra indiriyordu. Ona hakkımı asla helal etmeyeceğim. Dünyada tek helallik vermeyeceğim insan odur...

hayat işte...

bu his bana annesi tarafından defalarca hissettirildi.O aslında çöpün dibi çünkü bir yuvayı hain ve kötü olmayan bir insan bozmak istemez.Aksine kadın uzlaştıran,sahiplenen, kuşatan olur.Onun gibi daha çok kışkırtan tahrik edene nasl insan hatta kadın denirki?Böyle dengesizler yüzünden sinirleri yıpranıyor insanın.Dengeli olanın yuva bozmakla ne işi,çıkarı olur?Kötü adımlar her zaman insani olmayanlarda olur.Niyet kötü ise ömür boyu namaz kılsın,sadece yat-kalktan ibarettir.oruçları ise açlıktan

var ya yatacak yeri yok.Yüzünden hırs ve kin akıyor.Çoooook çektim çokkk sabr ettim her defasında bir kere daha, bir şans daha diye kendi kendimi telkin ettim.Eline trilyonlarca şans, kredi verdim aynı hataları yapmaz diye hep iyi niyetle düşündüm. Anlamadı çünkü vefasız, nankör, kıymet, değer bilmez. Şimdi o uğraşlarıma bile duyarsız kalan kadın hayatı boyunca yalnız kalacak. Evladını bile ben gönderiyordum yanına.O kadar vicdanlıyımki eşim istemediği halde ''annen ne olursa olsun git'' derdim.

koskoca bir çekmece yok olmuş. Belli etmeden sorayım dedim, dolabımda değişiklikler var anne diye ama soramadım direk. Nasıl sorulur ki?

evliyim ama soramıyorum. Anladı tüm özelimizi damadıyla ya:(

dokunmaması daha doğru olurdu. Eşimin prez. falan hepsi ordaydı. Rezil oldum ben.

Artık sormalıyım diye düşünüyorum. Çoğu eşimin beğendiği idi.

bir şey diyeceğinden değil, demez zaten evliyim sonuçta ama hep utanıcam ne giydiğimi eşimin pez. kadar her şeyi görmüş.

inş. öyledir. Hatırlasa da yakışıksız bir durum yokta insan yine de utanıyor işte. Eşiminkileri de görünce iyice çekiniyor insan.

mantıken öyle.