Her gece yalnızlığına sarılıp uyuyan var mı?

Kadınların kendilerince söylediği iki adet kandırma var.

"Ben kendi kendime yetiyorum."

"Sıkılıyorum."

Bu sözleri söyleyen bütün kadınlar yalnız yaşayıp, yalnız ölmeye mahkum. Zaten bu zihniyetle evlenirse de en kısa zamanda boşanma olur.

Ama ben valide hanımı dinliyorum, kendisi 72 yaşında, diyor ki;

"Kadın erkeğe, erkeğin kadına muhtaç olduğundan daha fazla muhtaçtır. Çünkü hayat kadına değil, erkeğe göre uyarlanmış. Onun için erkeğe cinselliğe düşkünlüğü vermiş ki kadına düşsün, kadına da erkeğe muhtaç olma hali vermiş ki, erkeğe hayır diyemesin."

Bu sözü hangi sosyolog, hangi psikolog, hangi antropolog söyleyebilir? Hayatı ve insanları bilmiyor ki söylesin.

Öz teyzem hep kocasından nefret ettiğini ve ölmesini istediğini ağzından en az 100 kere duymuşumdur. Eniştem de teyzemi çok severdi ve bu sözüne dayanmaz, üzülürdü. Adamcağız 31.12.2014 günü birden vefat etti.

Teyzem şu anda 67 yaşında ve diyor ki:

"Keşke kocam hayatta olaydı da, ona varlığından dolayı teşekkür edeydim, Allah'a da şükredeydim."

Sonuç...

Peygamber Efendimiz kadınlara bir uyarı da bulunur.

"Eğer sizler kocalarınıza nankörlük edip, onlara sözle, davranışla eziyet edersiniz, cennetlik olsanız bile cennetin kokusunu alamayacaksanız."

Günümüz kadınlarına bakınca "buyurun kadınların cenaze namazına" diyesim geliyor.

Bana kalırsa yaşınızı zaten kafaya takmayın, yaşlı falan değilsiniz, genç yaştasınız, özellikle bu yaşa kadar vs gibi yazdığınız yazılardan anladım yaşa takılıyor, bundan sonra olmaz sizden geçmiş gibi falan görüyorsunuz, bunu kafanızdan tamamen çıkarmanız gerekiyor öncelikle, sonrasında ise bu işlerin gönül işleri olmadığını unutmayın, hesap işi değil.

Ummadığınız anda belki de hiç aklınıza bile gelmeyecek bir yerde tanışırsınız biriyle, hayatınız değişir aniden, bir de dediğiniz de haklısınız yetiştirme tarzı vs etkiliyor bu durumlarda biraz sanırım ama yine de her şey sizin elinizde artık belli bir yaştasınız ve çocuk değilsiniz sonuçta, ne isterseniz yapabilirsiniz.

Bana kalırsa sevgilim olsun düşüncesiyle olmayacak kişilerle takılmayın yeter, zamana bırakın ya illa ki denk gelir diye düşünüyorum. Ya da hoşlandığınız, beğendiğiniz birisi olursa konuşun siz atın ilk adımı.

Sonda söylediğin çok doğru. Bir çocuğu aile belli bir yaşa kadar eğitiyor sonrası ona kalmış ancak bu ektikleri tohumlar o kişinin ileride yalnızlığında büyük etken oluşturan çınarlara dönüşüyor. Ve bu ağaçları kesip atması öyle sanıldığı kadar da kolay değil çok derinlere kök salmış. Diyorsun kendine aslında yaşasam ilişkinin en sağlamından en kralından yaşarım ama ilişkin olmuyor. Ya kendinden kaynaklanır ya çevreden. Sen istersin olmaz, beklersin gelmez. İnsanların organize olarak seni yalnız bırakıyorlarmış gibi gelir anasını satim. Zamanla alışırsın yalnızlığın sevgilin olur. Kabullenirsin olmayışların getirdiği pozitiflikleri negatifliklerin yerine zorla yerleştirirken. Belki olmuyor yürümüyor bazen dayanılmayacak gibi gelse de öyle ya da böyle zaman da geçiyor ömür de.

Bu kadar kendini sartlamamalisin. Ksyat karşına neler çıkarabilir bilemezsin. O yüzden bence yapman gereken kendi hayatına sarılıp kendine güçlendirmek ve inan sonrası çok daha güzel olacaktır