Bir Hayat Nasıl Mahvolur?

Ben 20 yaşındayım. 15 yaşında henüz lise Öğrencisiyken başıma geldi yaşadıklarım. Hikayenin başı çok klasik. Bende birini sevdim. Güvendim ve güvendiğim için bana bunu yapabilecek kadar vicdansız olduğuna inanmadım , inanamadım hiç. Oysa ki bu en hafifiydi ben bilmiyordum. Beterin beteri varmış ya hani tam da buydu işte.

Aynı lise de okuyorduk ve küçük bir yerde yaşıyorduk. Ben Başıma geleni kimseye anlatmadım 17 yaşıma gelene kadar. Oda o günden sonra birdaha bana dokunmadı. Bende sabrettim , Lise biter de "kirlettiği namusu" temizler diye. Okulların kapanmasına 1 Dönem kalmıştı karşıma alıp konuştum. Ne zaman isteteceksin beni diye sordum. Hiç Oralı olmadı hatta inkar ederim kim vurduya gidersin diye tehtid etti eğer birine söylersem.

O güne kadar 3 kez intihar ettim ama Kendimi öldürmeyi bile beceremeyecek kadar acizdim. O lafları bardağı taşıran son damla oldu. Annem'e anlattım. Güzel , vefalı anneme.
Kıyamet koptu. Tutup kolumda evlerine götürdü beni. Erkekler duymadan bu konuyu kapatalım istiyordu çünkü duyulursa ne olacağını ikimizde biliyorduk. Çünkü ben Kürttüm. Ve bunun Affı yoktu.
Ailesi dindar bir aileydi. Annemle gittiğimde yerin dibine girmek istedim . Dindar dediğim insanlar Kürt Olduğum için beni hor Görüyor, boyumla, güzelliğime kusur buluyorlardı. Hayatım bu insanların iki dudağı arasındaydı. Tabi "elâlem" de ayaklanmıştı. Az çok yankıları duyuluyordu bu felaketin. Babamın da böylece haberi oldu. Ailesi enteresan bir şekilde istemeye geldi. Oda bu durumu kabullenmiş gibiydi. Sonra annesinin ettiği tehtid beni asıl felaketin yolda olduğuna ikna etti.
"Hayat senin için bundan sonra hiç kolay olmayacak". Bunu söyleyen kadın elinden Kuran düşmeyen bir Müslümandı. Kendine Müslüman!

Babası ve annesi beni Alıp özel Konuşmak istediklerini söylediler. Kabule ettim. Ve bir kez daha beni yerin dibine soktular. Benden olayı ve olayın gerçekleştiği pozisyonu anlatmamı istediler! Ikisinden de iğrendim! Sonra da iftira attığımı , canımı kurtarmak için istemeye geldiklerini oğullarının o gün sarhoş OLDUĞUNU birşeylere hatırlamadığını söylediler. Başka biri yapmıştır ona kapak atacakmışım.
Mahkemeye başvuracağımı söyledim , kanıtlayamazsın dediler.

Olanları baştan beri bilen başka biri daha vardı onun süt kardeşi. Beni çağırıp Konuşmak istediğini söyledi. Gittim ve hem dayak yedim hemde aynı şeyi tekrar yaşadım.
Artık mahkemeyle kanıtlayacak hiçbirşeyim yoktu. Onların gözünde. Süt kardeşi evliydi ve ben onu ayartmıştım!! Kim aksini düşünürdü.
Süt kardeşide tecavüz ettiği bir kızla evliydi!
Artık herkesin dilindeydim. Ve annemin ısrarına rağmen mahkeme olayını kabul etmedim. Anneme Olanları anlatıp onu daha fazla kahredemezdim. Sustum bende! Susturuldum..

Babam beni karşısına Alıp öyle birine beni zaten asla vermeyeceğini karnım burnumda olsa da kızı olduğumu beni asla yalnız bırakmayacağını söyledi.
Mutlu olmam lazımdı ama ben onların merhameti Altında ezildim.
Bu olaydan 6 ay sonra benden 11 yaş büyük biriyle onları ikna ederek nişanlandım. O an başka çarem yokmuş gibi hissediyordum. Nişanlımı sevmiyordum ve nefesi bile bana değsin istemiyordum. O dönemlerde Kız kardeşimin Arkadaşı intihar etti. Tertemiz bir kızdı ve beni çok sarstı bu . Nişanlı olmama rağmen süt kardeşi de beni tehtid ediyordu yaptığı şeyle. Hem nişanlımı sevmiyordum hemde bunlardan kurtulmak istiyordum. Nişanı atıp bu şehirden çıkmam lazımdı yoksa bu sefer bende kendimi bir yerden atacaktım. Dedikodular ailemi rahat bırakmıyordu zaten. Nişanlım borç içindeydi ve çok kaba biriydi. Sadece cinsellik için evlenen erkek tipi! Bana el kaldırmasını bahane edip nişanı atıp ayrıldım o şehirden. Annemlerin desteğiyle. Şimdi çalışıyorum. Açıktan da okuyorum. Tek başımayım. Bütün bunlara dur diyebilmek adına birşeylere yapabilmeyi çok isterdim...

İşte böyle mahvolur bir hayat.