İçimdin, H’içim olmayı seçtin!

Kalbimizde nedensiz yer verilir bazısına. Kimi bunu kendi lehine çevirip sizin alehinize çevirir bu durumu. Yıllar sonra çıkıp gelen bir insan, birden bire ‘Her şeyin’ olur. ‘Canın’ olur. ‘Ömrün’ olur. ‘Mutluğun’ olur.

Sanki O’nu tanıyana dek hiç yaşamamışsın gibi gelebilir. Çünkü bazı insanların gelişi hayatını ikiye ayırır: ‘O’ndan öncesi ve O’ndan sonrası’ diye araya kalın bir çizgi çekersin. Ama gel gör ki bir şeyler ters gitmeye başlar. ‘Canım’ dediği yakar en çok canını, ‘Her şeyim’ dediğin insan alır gider her şeyini, ‘Ömrüm’ dediğin insan bitirip tüketir ömrünü. ‘Mutluluğum’ dediğin insan mutsuzluğun olur.

Ve hatta günü gelir “İçim” dersin, “H’için” olur.

Sonrası her ‘Son’ da olduğu gibi tabi; sen darmaduman…

Ama hepimiz çok iyi biliyoruz ki hiç kimse ‘vazgeçilmez’ değildir. Günü gelir insan kendinden bile vazgeçerken, bir başkası için “Ben O’ndan vazgeçemem.” demek ne kadar doğru? Vazgeçersin çünkü. Belki günler, haftalar, aylar sonra, belki çok bir kolay şekilde, belki de çok zor bir şekilde, belki her gününü kendine zehir ederek, belki gözyaşlarına dur diyemeyerek vazgeçersin. Ama tüm bunların ortak noktasını fark ettin mi?

‘‘Vazgeçersin…’’

Bu saatten sonra sende fırtına kopsa, bende yaprak kımıldamaz!

Zor oldu, ama bitti!

Bu işe bir yerden başlamalısın, unutmalısın O’nu. Düşünmemelisin öncelikle. Ne kadar güzel başlarsa başlasın, hep sonunu hatırlamalısın. Aklında O’na dair iyi olan hiçbir şeyi kalmamalı. Sadece ve sadece O’nunla ilgili kötü anılarını hatırlamalısın. Altını çizdiğin insanın üstünü çizmeyi de bilmelisin. Bilmelisin ki; geçsin kalbindeki o dinmek bilmeyen sızı. Sonunda ne diyeceksin biliyor musun?

“BİTTİ…”

Geleceği olmayan aşkın peşinden gidilmez. Sen öldün benim için. Bilirim ki; ölenle ölünmez.

Ve sen sevgili; şiirlerimin öznesi olmak yerine, küfürlerimin başrolü olmayı seçtin. Sen artık h’içimsin.

Bittin bende.

Öylesine tükettim ki seni, kalmadın yüreğimde...

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Sevgiyle kalın. ❤

#Duman