Beraber Büyüdük Biz Seninle

BİZİMLE BERABER BÜYÜYEN AŞKIMIZ... HER BİR SATIRI, BİNLERCE ANI...

6. sınıftaydım,o da 7... Aynı okulun, aynı koridorunda sınıflarmız yanyanaydı. Her tenefüs sınıftan ilk fırlayan biz olurduk. Ben çok zıpır,hareketli bir çocuktum. O benden tamamen farklıydı. Koridorda onu gördüğümde yanında iki tane arkadaşı olurdu.Kolunda babaların taktığı saatlerden,gömleğinin üzerinde siyah V yaka bir süveter. Her gün başka bir ayakkabı giyerdi. Koridorda ağır abi edaları gözümün önünde hep.

İLK BAKIŞMAMIZ...

İstanbul'da kar yağıyordu. Öğretmenlerimiz pencereleri açmamıza izin vermiyordu. Öğle arası etrafta kimse kalmamışken,pencereyi açmıştım elime kar tanesi konmasını bekliyordum. Dilimde de Ayna grubunun bir şarkısı vardı.'işte o şarkıyı sessiz sessiz söylüyordum,gökyüzüne bakıyordum. Bir an kafamı sağa çevirip aşağıya baktığımda , onu ilk defa yalnız görmüştüm ve bana bakarak gülüyordu. Hemen pencereyi kapatıp,içeriye kaçmıştım. (12 yaşındayım)

NASIL SEVGİLİ OLDUK...

Zaman geçti onu gün geçtikçe sebepsiz yere daha çok seviyordum. Bir gün sınıfa girdiğimde,yine sınıf bomboştu herkes kantindeydi.Sıraya oturduğumda masamın altında pembe bir melodika bulmuştum. Üzerindeki kağıtta korkunç bir yazıyla ''O tatlı yüzünü şaşkın ve gülümserken görmek için...'' yazıyordu. ''Bu ne ya,bana mı bu,bana mı almışlar ki,bana kim alsın ki,doğum günümde değil.'' demiştim. Sonra başımı kaldırdığımda o vardı. O an kafama kazınmış. O anı unutamıyorum. Ona sarılmak,deli gibi zıplamak istiyordum.

DAHA SONRA NELER OLDU?

Rüya gibiydi her şey... Artık sevgiliydik. Beraber ona her yazılı öncesi kopya hazırlardık,çiğ nohut yerdik,haftasonları sinemaya giderdik,sahilde bisiklet sürerdik,bana hep bahçelerindeki turuncu çiçekten getirirdi,Mecidiyeköy'de bir AVM vardı oradaki oyun parkuruna gidebilmek için yemez,içmez para biriktirirdik.

AŞK,öyle güzeldi ki... Kavgalarımız,kıskanmalarımız,beraber dershanelerde sürünmemiz,o erimemiş kaşarlı tostu bölüşmemiz,yağmurun altında ben ıslanmayayım diye , beni kucağına alıp başıma montunu koyup,koşarak evime götürmesi ve benim eve gidene kadar nefessiz kalmam. Her şey çok güzeldi...

İLK ÖPÜŞTÜĞÜMÜZ GÜN...

Ben 17 yaşındaydım,o da 18. Yine eve dönüyorduk. 4,5 yıl olmuştu. Bahçelievlerdeki yürüyüş yolu belki bilirsiniz. Yerlerde hep dökülmüş sarı sarı yapraklar vardı. Hava da ayaz... Yine sımsıkı tutmuştum elini,atkısını da burnuma kadar dolamıştı. Bir an durduk ve yüzün kıpkırmızı olmuş dedi. Atkısını indirdi,yüzümü açtı ve şu konuşmalar geçti...

-Aşkım yüzün kıpkırmızı olmuş,hasta olmayasın?

-Olmam ben hasta her gün pekmez yiyorum haha,olursam söz sana da bulaştırırım.

-Bulaştırır mısın gerçekten?

ve hep hayalini kurduğumuz ama hiç cesaret edemediğimiz an...

ÜNİVERSİTEYE BAŞLADI VE HAYATINDAN SİLİP ATTI BENİ

Dediğim gibi aramızda bir yaş vardı. Benden önce üniversiteye başladı. Üniversiteye başladığında mesajlarıma geç cevap veriyordu çoğu zaman vermiyordu, aradığımda meşgule atıp ailem yanımda diyordu. Altı ay boyunca buluşmadı benimle. Neden dediğimde hep bir bahane buldu... Sınavım var, şehir dışına çıkacağım, dedem hasta.

Kilo verdim, yüzümde ergenliğimde olmayan akneler belirdi,her gün ağlıyordum. Sebepsizdi her şey. Hiçbir sorunumuz yoktu. Daha sonra ben ona buluşup,hayatımızın devamında ne yapacağımızı belirlemek istediğimi söyledim. O ise buluşmamıza gerek yok ayrılalım dedi. Telefonu kapattım. Hiçbir şey demeden.

Bir daha da hiç aramadı beni. Her yerden engellendim. O kadar ağır geliyor ki... Arkadaşı ile konuştuğum da ise ''Sıkıldım artık, hep aynı şeyler.'' demiş. Ne diyelim. Ben onu hala çok seviyorum. Aylarca KS'de sorular sordum, derdime derman bulmaya çalıştım. Hiçbiri olmadı. Kendimi öldürmeyi düşündüm ama çok korktum. Bir gün çıkar da gelir , beni bulamaz diye.

Başkalarıyla aramı yapmak istediler. Olmadı,alışamadım. Herkeste onu aradım. Lise günlüğümüz,fotoğraflarımız... Olmuyor... Her aşkın bir sonu varmış. Gün olur asra bedel... Çıksın gelsin, her şeyi ile affetmeye hazırım.