Hoşlandığım Kıza Nasıl Açılamadım?

Bu bence, tamamen gerçek olup yoğun pişmanlık içermektedir.

Üniversitenin ilk günleriydi. Kafe tarzında yapısı olan kantinimizin yanından geçerken bana arkası dönük olan bir kız, arkadaşının ona bir şeyler fısıldamasıyla kafasını çevirip gözümün içine içine bakmaya başladı.O an kısa bir bakışma oldu,ancak hiçbir şey hissetmedim. Çevremdeki herkes tipime iltifat eder, ama okulun başları olduğu için kızın o kadar kısa sürede benden hoşlanıp olayı arkadaşına anlatma ihtimalinin çok düşük olması nedeniyle aklıma hiçbir şey gelmedi o an.

Kadıköy-Kartal metrosu sıkıcı ve stresli etkisini onunla kaybetti. İlk göz göze gelme olayının ardından bir ay kadar zaman geçti. Kız, aklıma hiç gelmedi bu süreçte. Bir gün, metroda tesadüfen aynı vagona bindik. Telefonumla uğraşırken kafamı kaldırdığımda bana baktığını fark ettim. Hemen gözünü kaçırdı. İlk başta önemsemedim ama bana baktığını hissedince istemsiz olarak ben de baktım. Gözünü kaçırırken gülücük attı. O an bir garip hissetmeye başladım...

Artık koridorlarda gözüm onu arıyordu. Her sabah erken kalkmak,kalabalık metroya binmek benim için işkence olmaktan çıkmıştı. Sınıfının, tam karşımızdaki sınıf olduğunu olduğunu fark etmiştim. Her gördüğünde bakıyor, zaman zaman gülümsüyordu. Yakışıklı olarak tanımlanan biri olmama rağmen o güne kadar hiçbir kızın teklifini kabul etmemiştim ve kimseye teklif etmemiştim, fakat bu kız farklıydı. Onun bana gülücük atmasının verdiği sevinçle gördüğüm ilk arkadaşıma sarılıp daha sonra durumu ona anlattığımda aramızda çekim olan kızın kim olduğunu hemen tahmin etmişti. Çünkü; arkadaşım, herkesten hoşlanmayacağımı biliyordu.

Zaman geçiyordu...Güzel bir kızı üniversite ortamında boş bırakmazlardı. Bir an önce açılmam gerektiğini biliyordum ancak adım atmaya utanıyordum. Kızı kaptırmak istemiyordum, fakat utangaç yapım bana engel oluyordu. Bu tereddütle tam iki ay geçti. Toplamda üç-dört ay geçtiği halde bakışmanın ötesine geçemedik. Artık bana eskisi kadar sık bakmadığını fark ettim...

Tam açılmaya karar verdiğimde görünce gidip konuşacağım diye kendime söz verdiğimde onun bir sevgilisi olduğunu öğrendim.O an gerçek hüznü yaşadım. Pişmanlık, özlem, sevgi. Bir çok duyguyu peş peşe hissetmeye başladım.

Bir ay kadar sonra,kızın o sevgilisinden ayrıldığını öğrendim. Zaten sene sonu da yaklaşmıştı. Kız tekrar bana bakmaya başladı ama belki de haklı olarak beni daha fazla beklemediği için ona dönüp bakmadım. Sosyal medya hesaplarında paylaştığı fotoğraflarına hala bakıyorum,hislerim hiç bitmedi. Önümüzdeki sene onunla aynı sınıfta olacağım ve ne olacak bilmiyorum...

Sonuç olarak dostlar;eğer ki bir şeyler hissediyorsanız gidip konuşun...Riskleri göze alın.Başkasına kaptırmak her zaman çok acı vericidir.Kızların gelip teklif etmesini de pek beklemeyin.

SEVGİYLE KALIN!

Reddedilmek, pişman olmaktan daima daha iyidir.