12 Nisan 2015-pazar
Öncelikle bu benceyi neden yazdığımdan bahsedeyim. Bugün çok mutsuzum çünkü sevgilim beni tanışmamızın 70. günü şerefine 10 Nisan da terketti :S
Hatta bu satırları yazarken bile ağlıyorum :(
Peki giden sevgilinin ardından,ağlamak çözüm mü? Elbette değil...
Bugün bu benceyi yazmaya karar verdim. Bugünü kendime ayırdığımdan da yanıma teknolojik bir cihaz almak istemedim. Yanıma kağıdım kalemim sırt çantam,kahvem ve bunalınca okuyacağım bir dergiyle birlikte sevgilimle ilk buluştuğum yer'e, Maltepe Sahil'e geldim .

Sevgilim beni terk ederken," illa bir sevgilin olmak zorunda değil,yalnız da takılabilirsin"demişti.

İnanır mısınız bilmem, ahile piknik banklarının olduğu tarafa gittiğimde sırf ben yalnız olduğum için yerimi kaptılar. Ayakta kaldım.. Sonra zor zar bir yer bulmuş bu satırları yazıyordum ki 8-9 yaşlarında bir kız çocuğu yanıma yaklaşıp :
" Abla, burası dolu mu ?" diye sordu.
Bende sinirle karışık gülerek :
" Boş ise, şu an sen kimle konuşuyorsun ?" :D dedim.

Kısacası şu hayatta sevgiliniz ya da çok sevdiğiniz sizin yanınızda yoksa herkes sizi dışlıyor , 8 yaşındaki kız bile :D
Siz yalnızsanız,aslında bu hayatta yoksunuz, onu öğrendim bugün...

Yalnızken bir bankta bile oturmaya hakkınız yok !
Sevgilimle ilk buluşmamızda 6-7 saat oturduğumuz piknik masasında ben bugün 1,5 saat zor barındım.
Çünkü herkes ya sevgilisiyle, ya ailesiyle, ya çocuklarıyla gelmiş. Oradaki tek "yalnız" benim :/
Devamı :
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar