Savrulan bir yaprak gibi...

Yaprak dökümü başladığında, sonbaharı hissedersiniz yüzünüzde. Düşen her yaprak tanesi, içinizde büyütüp yetiştirdiğiniz anılarınızdır.

Yapraklar, ilişkinizin gövdesini koruyan ufak hatıralar, ufak mutluluklardır. Gövde ise, ilişkinizin görünen bir bütünüdür. Su yani sevginiz, en önemli besinidir. Kökler ise yavaş yavaş toprağa salınacak, güveninizin, sadakatinizin ama en önemlisi aidiyetinizin bir bütünüdür.

Rüzgara yenik düşen yapraklar zaten zayıftır. Elbette yenisi yerine gelecektir. Gövdesinde olacak bir çatlak onarılabilir. Çatlağın sebebi ise daha önemlidir. Çatlağı onarmak için sebebini bulmak ve o sebebi ortadan kaldırmak şarttır.

Kökleri sağlam bir ilişki gövdesi yıkılsa bile tekrar yeşermek için bir filiz verecektir. Su vermek yeterlidir. Daha gür çıkar köklerinin verdiği güç ile.

Kökler...

Güven bir ayna gibidir, kırıldığı zaman tekrar birleştirebilirsiniz ama ne zaman baksanız yüzünüzde çatlaklar görürsünüz der bir atasözü.

Çürümüş kökler...

için için çürütür.

Kaçınılmaz son. Kurumaya başlar. Yaşamayı reddetmiş, siz de artık su vermeyi. Üzücü ve acıklı bir bekleyiş başlar. Tamamen kurumasını bekler iki taraf da. Kurumuş bir iskelet kalana kadar. Savrulup uzaklaşan her kurumuş yaprak tanesi, hüzünlü bir hatıradır bundan sonra.