Ne yaptığını ve ne düşündüğünü çözemediğim birini gerçekten nasıl anlarım?

Niye?

Ah. Genel bir soru gibi göründüğü için yanıldım. Tanımadığın biri sandım. Reddettiyse bence gurur yap. Üzerine düşersen daha da çekilir. Dönüş yapmazsa ne düşündüğünü zaten anlamış olacaksın. Dönüş yaparsa "sen ne yapmaya çalışıyorsun" diye sorarsın. Ayrıca yelkenleri öyle hemen suya indirme. Yoksa çantada keklik görülürsün. Detay bilmediğim için benden bu kadar.

Biraz hak etmediği halde şımartmışsın galiba. Bizim zamanımızda aman incitmeyelim diye deli divane olurduk. Yanlış anlama ama şimdiki kızlar hak etmeyene bile fazla değer veriyor.

Ama işte şımarınca vay ben neymisim diye havaya giriyor. Kendini daha yukarda görüyor. Sen değersiz kalıyorsun o nun nazarında.

Bu iş böyle. Bir söz var duymadıysan yazayım. "KAÇAN KOVALANIR" Bunu uygula. Hayatım boyu romantik, kaprissiz, samimi, candan bir ilişki hayali kurdum olmadı. İllaki böyle seninki gibi mücadeleyle geçiyor. Böyle olunca da tadı tuzu kaçıyor. Böyle ayrılığı yaşayınca bir kere, diyorsun ki dönse ne olacak, aynı tadı verecek mi. İşin zevki kaçtı bir kere...

Çünkü sorgulama, öğrenme ve anlama çabası, empati yapma yönümüz çok zayıf. Bir ön yargı alışkanlığı almış başını gidiyor. Akraba iliskilerinde bile böyle değil mi? İlkel toplum gibiyiz. Sokaklar maganda doldu, herkes burnundan soluyor, bütün muhabbet para üstüne dönüyor. Sevgiden, saygıdan, güneşin doğup batışından, sarılmaktan, ağlayanın omuzuna dokunmaktan söz eden kimse kalmadı.

Aynen. Nereden vurgun yaparım, insanları nasıl kullanırım, nasıl korkuturum, bu işten çıkarım ne? Hayat bu oldu. Eskiden hafta sonu bir arkadaş buluşması, denize git, dönüşte otur bir iki biranı iç sohbetini yap, varsa sıkıntın paylaş git evine yat. Böylece rahatlardık. Yok arkadaş yok kalmadı.

Normal arkadaşlık da kalmadı.

Bu da cehaletten oluyor işte. Doğru söylüyorsun. Dedim ya ilkel toplum gibi yaşıyoruz.
Nereden yazıyorsun sakıncası yoksa sorabilir miyim?

Al işte. En medeni bildiğimiz şehirlerden biri. O ortamda bile, öyle bir şehirde bile aradığımızı bulamıyorsak ne olacağız biz?

Ben de anlattıklarımı İstanbul'da yaşadım mesela. İnsanın karşısına çıkmaz mı ya kocaman şehirde aradığı gibi biri.

Kaçınılmaz son. Değer bilmez, yetersiz, moloz bir toplum olduk.

Eyvallah. Kendine iyi bak. Söylemek istediğin bir şey var mı?

👍🥂