Rüyada cami görmek?

Terbiyesiz

Senin zihnin o kadar çarpık, kalbin o kadar köhneleşmiş ki Allah’ın evini bile kendi sapkın hayal gücünle kirletmeye cüret ediyorsun. Camiye bakan bir insan ya huşu duyar ya da senin gibi kirli bir ruha sahipse, hakarete sarılır. Senin sözlerin sadece terbiyesizlik değil, karakterinin ne kadar çürük olduğunu da ortaya koyuyor. Camiyi minareyi aşağılamakla sadece İslam’a değil, insanlığa da düşman olduğunu ilan ediyorsun. Merak etme, senin gibilerin sesi geçici; minareler yüzyıllardır ezanı haykırıyor, senin gibiler ise sadece çamur atıp yok olup gidiyor. Allah’ın evine dil uzatmak, senin gibi kimliksizlerin haddi değil. Bu istekli nefretin seni kör etmiş; ama merak etme, adalet kör değil.

Ne diyon la sen? Freudcu rüya analizlerimde uzun ince şekiller genelde penil sembollerdir. Çünkü bilinçaltımız bu tip arzularımızı sansürler.

Ben dinleri ve dinlere ait yapıları, sembolleri vs aşağılamam, alay etmem. Saygıdan falan değil, tarihsel materyalist metoduma uymaz.

Umarım derdimi anlatabilmişimdir

Freud’un her uzun yapıyı penise yorması, insanı yalnızca ‘arzu eden bir et parçası’na indirgeyen ilkel bir bakış açısıdır. Oysa insan ruhu çok daha derindir. Bir rüyada cami görmek, sadece bilinçaltıyla değil, kalbin özlemiyle, içsel çağrılarla ilgilidir. Senin metodun manevi boyutları reddettiği için göremez. O yüzden de zaten ruhu olan şeyleri yorumlamakta zorlanırsın.

Yine de nezaketle konuştuğun için teşekkür ederim. Düşünce ayrılıklarımıza rağmen, hakaret değil fikirle yaklaşmak hepimizin ortak sorumluluğudur.

Freud’un psikanaliz kuramı, 20. yüzyıl başlarında bir devrimdi ama günümüzde psikoloji bilimi onu büyük ölçüde aşmıştır. Çağdaş nörobilim, bilişsel psikoloji ve davranışsal bilimler artık insanı yalnızca cinsellik ve bastırılmış arzularla açıklamıyor.

Ayrıca Einstein’ın da dediği gibi:
‘Bilim dinsiz topaldır, din bilimsiz kördür.’
Sen materyalizme sıkışıp kalmışsın ama evreni sadece maddeden ibaret görmek, onun büyüsünü ve derinliğini inkâr etmektir.

Ben bilime âşık biriyim ama aynı zamanda ruhun, maneviyatın, vicdanın da insanı insan yapan şeyler olduğunu biliyorum. Bilim her şeyi açıklayamaz; özellikle kalbi ve anlamı.

Tavsiyem, materyalist dogmalardan biraz uzaklaşıp derin düşünmeyi denemen. Belki sen de insan ruhunun sıcaklığını bir gün fark edersin.

Freud'un psikoanalizinin bilimselliği tartışılır. Ama içeriğinden (özellikle insanın bilinçaltı cinsel süreçleri) bağımsız olmalı eleştiriler. Bilimselliğinin tartışılır olmasının nedeni bu değil, yanlışlanabilir ve test edileblirliği sınırlı olduğu için.

Rica ederim, yanlış anlaşılmanın sonucu olan tepkilere alınmaya gerek yok, düzeltme yapınca ortadsn kalkıyor zaten.

Güzel toparlamışsın ama unutmamak gerekir ki insan sadece test edilebilir olandan ibaret değil. Her bilimsel model gibi psikanaliz de dönemi için bir adımdı. Freud zamanla yerini daha bütüncül yaklaşımlara bıraktı. Ben ise ruhun sadece biyolojik değil, manevi bir boyutu olduğunu düşünenlerdenim. Her şey ölçülebilir değil — zaten Einstein da ‘her ölçülebilen önemli değildir, her önemli olan da ölçülemez’ demişti.

Bilim materyalisttir, maneviyat bilimin konusu değildir. İnsan da eni sonu maddedir. Bireyin davranışları, düşüncesi, duyguları da, maddi temele dayanır. Ölçüm ve test yapılabiliyor.

Ama insanı sadece bireysel biyolojik bir makina olarak ele alan ve toplumu bireylerşn toplamı olarak ele alan bakışları da doğru bulmuyorum. İnsan da, tüm nesneler gibi toplumsal ve nesnel koşullara tabi olduğu kadar, onu dönüştürebilecek bir dinamiğe de sahip.

İnsanı yalnızca maddeye indirgemek, bir müziği sadece ses dalgası olarak açıklamak gibidir.
Bilim benim için çok kıymetli. Ancak her şey bilimle sınırlı değil.
Einstein bile, ‘Bilim çok şey açıklar ama her şeyi değil’ der.
Biz duygularımızla, sezgilerimizle, anlam arayışımızla insanız. Eğer sadece ölçülebilen şeyleri kabul edersek, aşkı, özgürlüğü, vicdanı, hatta insan onurunu bile gözden çıkarırız.
Ve bu, insanı değil yalnızca boş bir kabuğu tanımlamaktır.