Gezegenlerle bağımı koparsam en kötü ne olur?

Eğer astrolojik anlamdaysa:
Gezegenlerle bağını koparmak, yani “artık burçları, astrolojiyi dikkate almıyorum” demek... Eh, pek bir şey olmaz açıkçası. Hayat devam eder. Yıldızlara bakarak kendini anlamaya çalışmayı bırakmış olursun sadece. Ama bazı insanlar için astroloji bir tür rehberliktir. Bir yön bulma şeklidir. Eğer senin için de öyleyse, bu bağı koparmak bir süreliğine kendini “yönsüz” hissetmene sebep olabilir. Ama asıl yön içeridedir. Gezegenler sadece harita olabilir, yolu yürüyen sensin.

Ama eğer bu bir metaforsa...
Yani “Evrenle, varoluşla, içsel bağlantımla bağımı koparırsam ne olur?” diyorsan...

O zaman daha ağır bir şey olur. Çünkü insan dediğin varlık, bir yere ait hissetmek ister. Bazen o aitlik hissini yıldızlarda buluruz, bazen başka bir insanda, bazen sadece gecenin sessizliğinde. Eğer sen bu bağları tamamen koparırsan yani hissizleşirsen, yönsüzleşirsen, “hiçbir şey umrumda değil artık” noktasına gelirsen işte o zaman kalbin boşlukta asılı kalır. Hayat anlamını yitirir. Rüzgarlar eser ama seni hiçbir yere taşımaz.

Bağsızlık özgürlük gibi gelir bazen ama aslında yavaş yavaş içten içe çözülen bir ip gibidir. O ip kopunca insan kendine bile tutunamaz hale gelir.

Gezegenlerle bağını kopardığında, belki gökyüzü hâlâ aynı kalır ama sen bir parça eksilirsin. Çünkü onların hareketinde bir ritim var, senin kalbinle usulca konuşan bir melodi gibi. Kopardığın o bağ, aslında içindeki yön duygusunu da beraberinde götürür. Bir sabah neden sebepsizce daraldığını, bir gecenin neden bu kadar ağırlaştığını anlamakta zorlanırsın. Çünkü onlar bazen kelimelere dökemediğin hâllerini anlatır sana. Ruhunun ayarlarını, yıldızların sessiz diliyle okursun fark etmeden. O bağı koparmak, evrenden gelen o iç sesi kısmak gibidir. Ve bir gün, her şey yolundaymış gibi görünürken bile bir eksiklik kalır içinde, adını koyamadığın bir yalnızlık gibi…