Atalarımdan gelen karmalar nedeniyle mi karşılıklı sevip sevildiğim bir ilişki yaşayamıyorum acaba ve bu durumu nasıl düzeltirim?

Lise zamanında birini öyle sevdim ki. Sevgimin tarifi bile yok, öyle aşıktım. Sonra kader faktörü devreye girdi ve bu dünyada neyi çok istersen o senin imtihanındır sözünü yaşadım. O beni tam anlamıyla sevemedi. Yollarımız ayrıldıktan sonra beni tanımak isteyen çok insan oldu, belki elektrik tutar diye yanımda kuzenim vs. varken bir çay içtim ama yok sevemiyorum kimseyi. 30 yaşına geldim, bu zamana kadar beni isteyenlerle evlenseydim en az 5 çocuğum olmuştu. Ama sevemiyorum ki beni sevenleri... Beni seveni ben sevemiyorum, benim sevdiğim de beni sevmiyor derler ya, bu sözün derinliğini inanın yaşamayan bilemez. Bütün ailemde hiç sevdiğine kavuşan biri de yok, hepsi sevgisiz evliliğe sahip. Ne anne tarafında ne de baba tarafında hiç kimseyi şöyle karı-koca mutfakta sarılıp koklaşarak yemek yaparken görmedim. Teyzem birini bulamadığım için evlenemiyorum zannediyor, bana bir dünya insan buluyor😂ama ben evlenicek çok insan bulduğum halde sevgim olmadığı biriyle evlenmek istemiyorum. Ama hiç karşılıklı sevip sevildiğim bir ilişki yaşayamadım bugüne kadar. Atalarımdan gelen karmalar nedeniyle mi böyle sizce ve bu durumu düzeltmek için ne yapabilirim?