Aklımla kalbim arasında kaldım?

sevgilimle 6 aylık bir ilişkimiz var. ikimizde birbirimizin ilk aşkıyız. ilişkimizin başlaması bir arkadaşı sayesinde oldu birbirimizi uzun bir dönem karşılıksız ve beklentisiz sevdik. bir akşam sanki dualarım kabul olmuşcasına hiç tanımadığım biri onun numarasını mesaj attı ve merhaba yaz gerisi gelicek dedi bende numaranın kime ait olduğunu buldum bir hafta sonra merhaba yazdım ve tanışmaya başladık. tanıdıkça ona aşık oldum aklımdan çkmıyor. Ben kendimden eminim onada çok güveniyorum. İlişkimizin ilk 3 ayı onunla el ele bile tutuşmadım öpmedim, sınırlarımı fazlasıyla korudum. O zamanlar bana çok ilgi gösterirdi çiçekler, altın kolyeler, bileklikler. Bende ona jestler yapıyordum. Doğum gününde 3000 liralık saat almak , kahvaltılar gibi (herşey değer ona en güzellerini hak ediyor). Ama hiç bir zaman cıvık cıvık olmadık ben onu mesaj arama konusunda sıkmam oda benim gezip tozduğuma karışmaz. Birbirimize sonsuz güveniyoruz. öyle ortamlara girmeyi seven tiplerde değiliz. Sonra o iş nedeniyle yurtdışından döndüğünde birbirimizi çok özlemiştik. Aramamızda bişeyler yaşandı ama ileri gidilmedi ikimizde bunun bilincindeyiz. ikimizde inançlı insanlarız işte bu noktada aklım o kadar çelişiyorki onun olmak, ona ait olmak, onu öpmek dünyanın en güzel şeyi onun yanındayken hiçbirşey umrumda olmuyor. Ama bazen yanlış yapıyormuyum diye düşünmüyor değilim. bu durumu onunlada konuştum ben seni utandırıcak zor durumda bırakıcak bişey asla yapmam, ileri gitmem dedi. İnsanların sevmeden seviştiği zevk için arzuladığı şu dünyada ben sadece seni istiyorum dedi. evlilik düşünüyoruz ama ikimizde kariyerimizde iyi yerlerdeyiz ve atlatmamız gereken iki üç yıllık bir dönem var. artık onun olmantan vazgeçemiyorum. Yanlış anlaşılmasın küçük şeyler. Bu durum beni basitleştirir mi? Aklımla kalbimin arasında kaldım ne yapmam gerekir?
Burda yazığınız yorumlar düşüncemi etkileyeceğini pek sanmıyorum ama bu konu hakkında görüşlerinizi merak ediyorum teşekkürler