İnsan hiç görmediği birini özler mi?

Cidden çok zor bişey bu ve ben güçlü kalmakta zorlanıyorum

Bende zorlanıyorum. Ama bırakamıyorum da. Düşünsene Canın yanıyor, bağıramıyorsun. Sessizce ağlıyorsun bir köşede fakat o bunu bilmiyor. Seviyorsun, bırakmayacak kadar çok seviyorsun o bunu bir türlü anlayamıyor. Bir gün gidecek diye delicesine korkuyorsun. Engeller, mesafeler, zaman her şey üstüne geliyor. Ama sen hiçbir şey yapamıyorsun. Sadece canın yanıyor ve sen sadece buna boyun eğiyorsun.

Resmen beni anlattın şu an sadece ağlıyorum

Kader ortağıyız desene. Ağlamaktan, ümit etmekten başka bir b*k yapılmıyor kahretsin ki. Asıl acıtan ne biliyor musun? Biz burda paramparça olurken, beklerken bir şeyleri onların umurlarında bile olmaması. En çok da bu yakıyor be.

Az da olsa onların da umurlarındayızdır bence

Bilmiyorum. Zannetmiyorum da. Sende çok ümitlenme olur mu? Tamam bir tarafında bir ümit ışığı olsun ama küçücük olsun. Sonra yine ağlarsın her zaman olduğu gibi.

Çok kötü bir durum bu ya elinden hiç bir şey gelmiyo görmek istiyosun resimlerine bakmakla yetiniyosun , sarılmak istiyosun olmuyo :(