Anneler kızlarını kıskanır mı?

Valla dogru bir saptama, durum maalesef anne-kiz iliskilerinin cogunda böyle. Babam ne zaman benimle alisverise ciksaydi annem her istedigini alip simartma, neden o aldigi cekete güzel dedin bes para etmez o vs. cinsinden cevaplar verirdi hep. Hatta ben ve annem evde ayni zamanlarda kaldik mi kedi köpek gibi bir birimize dalasirdik. Annemi cok degistirmeye calistim, hatta psikologdan yardim almak bile istedim bu durum hakkinda. Ama psikolog da annemi getirmemi rica edince ve onu ikna edemeyince, kendime yardim edecek tek bir kisi oldugunu anladim o da bendim. Ve böylece onunla asiri derin sohbetlere girmemeye karar verdim. Asiri derin derkende yani politika olsun, benim üzerinde okudugum bölüm olsun hic ciddiye almazdi fikirlerimi. Her zaman asagilar ve ufak görürdü düsüncelerimi. Ben de bütün bunlari kavradigim andan itibaren onun ile sohbet etmeme karari aldim. Eve girer birbirimize merhaba deriz ve ben odama cekilirim. Zaten gerek onun isi nedeniyle, gerek benim okulum nedeniyle ikimizin de birlikte gecirecegi zamanlar azalmis oldu. Ve böylesi her ikimiz icin en iyisi gibi görünüyor. En azindan evde huzur var :) Allah yardimcin olsun...

ayyy kardeşim, durumuna çok üzüldüm. ama bence bu şüphene yüzde yüz doğru olabileceği gözüyle bakma. annenle kavgalarınızın sebeplerini onu kırmayacak bir şekilde konuş bence. sorunlarınızı çzmeye çalışın. et tırnektan ayrılmaz. ama gerçekten böyle bir şey varsa annenin psikolojik desteğe ihtiyacı var galiba. kendine iyi bak. içindeki nefret duygukarını söndürmeye bak...