Eşinizle veya sevgilinizle nerede nasıl tanıştınız?

Thank youu

şu an evliyiz

Hemşireyi nasıl temizlikçiye verdiler anlamadım. Ailesi karşı çıkmıştır illahaki

Abi uzun hikâye anlat anlat bitmez

Aldım kızı bir evin kızıydı o da benim oldu. Herşey güzel başladı ve devam ediyor Allah herkese nasip etsin

Aynen. Nasip kısmet.

Eşimin olamaması işte eşşizim xjxhshxhxhx

İnşallah ama o cok zor

Evet

Ne olmadı mı?

Şu anda yok biri

İşyerinde tanıştım numarasını aldım ablama telefonu verdim evde benim adıma konuştu kız ile istemeden sevgili oldum

Belkim hele bakim kısmet

Doğru

Bence senaryo yaz, güzel bi aşk filmi ve drama çıkar.

Umutlar hep başka baharlara kalıyor

Hayır genel olarak hayatta olmadı 😄

Boşver sebebini

6 sene oluyor

tabi.

Yok be bilerek arabasına carptım küçük bir çarpma tabiki bu

İnşallah bakalım

olsun mu

neden taktın buna

ne alakası var yav

Yok evlenmedik evlenicezzz ama benim ailem biraz uygun görmüyor

Nişan attık

Evet 2 tane

Yok işte

Exler onlar 😏

hayırlısı her şeyin :)

evet ex sevgililerim hep ordans. 1 kere burdan olmuştu zor kurtulduks

Düğün olmadı

Vaktiyle bir bilge hoca, yıllarca yanında yetiştirdiği öğrencisinin seviyesini öğrenmek ister.

Onun eline çok parlak ve gizemli görüntüye sahip iri bir nesne verip: “Oğlum” der, “Bunu al, önüne gelen esnafa göster, kaç para verdiklerini sor, en sonra da kuyumcuya göster. Hiç kimseye satmadan sadece fiyatlarını ve ne dediklerini öğren, gel bana bildir.

Öğrenci elindeki ile çevresindeki esnafı gezmeye başlar. İlk önce bir bakkal dükkanına girer ve “Şunu kaça alırsınız?” diye sorar. Bakkal parlak bir boncuğa benzettiği nesneyi eline alır; evirir çevirir; sonra: “Buna bir tek lira veririm. Bizim çocuk oynasın” der.

İkinci olarak bir manifaturacıya gider. O da parlak bir taşa benzettiği nesneye ancak bir beş lira vermeye razı olur.

Üçüncü defa bir semerciye gidir: Semerci nesneye şöyle bir bakar, “Bu der “benim semerlere iyi süs olur. Bundan “kaş dediğimiz süslerden bir on lira veririm.”

En son olarak bir kuyumcuya gider. Kuyumcu öğrencinin elindekini görünce yerinden fırlar. “Bu kadar değerli bir pırlantayı, mücevheri nereden buldun?” diye hayretle bağırır ve hemen ilâve eder. “Buna kaç lira istiyorsun?” Öğrenci sorar: Siz ne veriyorsunuz?” “Ne istiyorsan veririm.” Öğrenci, “Hayır veremem.” diye taşı almak için uzanınca kuyumcu yalvarmaya başlar:
“Ne olur bunu bana satın. Dükkânımı, evimi, hatta arsalarımı vereyim.” Öğrenci emanet olduğunu, satmaya yetkili olmadığını, ancak fiyat öğrenmesini istediklerini anlatıncaya kadar bir hayli dil döker. Mücevheri alıp kuyumcudan çıkan öğrencinin kafası karma karışıktır.

Böylesi karışık düşünceler içinde geriye dönmeye başlar. Bir tarafta elindeki nesneye yüzünü buruşturarak 1 lira verip onu oyuncak olarak görenler, diğer tarafta da mücevher diye isimlendirip buna sahip olmak için her şeyini vermeye hazır olan ve hatta yalvaran kişiler..

Bilge hocasının yanına dönen öğrenci, büyük bir şaşkınlık içinde başından geçen macerasını anlatır.
Bilge sorar: “Bu karşılaştığın durumları izah edebilir misin?”
Öğrenci: “Çok şaşkınım efendim, ne diyeceğimi bilemiyorum, kafam karmakarışık” diye cevap verir.

Bilge hoca çok kısa cevap verir: “Bir şeyin kıymetini ancak onun değerini bileni anlar ve onun değeri bilenin yanında kıymetlidir.”
Her insanın hayatında varlığını ve değerini bilen, hisseden, fark eden kuyumcular mutlaka vardır.
Mesele kuyumcuyu bulmaktadır…

Bil ki domuzların önüne inciler serilmez
Mücevherden sarraflar anlar ancak, başkası bilmez.
Ne fark eder ki gözü körleşmiş insan için, elmas da bir cam da
Sana bakan bir kör ise, sakın kendini camdan sanma…
Mevlâna