Annemi çok üzdüm, ağlattım napacağım?

Haksız ya da haklı olmak önemli değil sürekli benden bekliyor bi şeyler bunu sevmiyorum. Yoruldum gerçekten nereye gitsem bana laf söyleme, beni yerme peşinde. Eskiden okuldan gelince direk yanına koşardım sarılırdım ama artık o da yetmiyor.. İstemiyor beni evden kovuyor. Aç bırakıyor çünkü yediğim iki lokma yemekte gözü var, onun malı tamam ama bana bir şey vermiyor.. Kız kardeşime ne paralar ne paralar ben ağladım acım dedim eee evde her şey var yap ye dedi. Okuyorum ben öğrenciyim. Hangi öğrenci her dk yemek yapmışta benden bekliyor.. İşte bunları unutamam. Allahım inşallah sesimi duyarsın bana böyle haksızlık yapanlar kim olursa olsun.. Neyse ya böyle işte

Kızım.. Hiç ısınmadı ki bana hep uzaktı :) ben de ısrarla hep yanaşmaya çalıştım ama suç bende

İkizi vardı, öldü çünkü bunu hep el üstünde tuttular. Anlıyorum ama geride bıraktığı biri daha vardı o da ben. Ama şimdi geri geldim ve Anneme kulağını da kapstssn gözlerini de kapatsan ben de varım dedim. Çünkü ben de varım. Ne olursa olsun

Uğradım uğramaz olur muyum. Bu zaten beni kahretti. Ben normal bir hayat istemiştim ama yanıldım. Her şey iğrenç oldu sonunda kötü olan ben oldum

Napayım ama arıyorum yanına geleyim mi diyorum gelme diyor. Gittin sürttün orda diyor. Okula gittim ama napayım durumlar öyle gelişti ve bana böyle demesi beni gerçekten çok kırdı, çok üzdü. Bana çok uzak ben de sanırım ona.. Yalnızım anlayacağınız.. Korka korka adım atıyorum çünkü annem yok. O başka bi alemde ben başka.. Bu kadar uzak olmasaydı bana keşke ama uzak işte. Doğduğum günden beri bu böyle. Söyledim sonunda doğduğumdan beri bu böyle dedim. Korkuyorum aklımda kötü şeyler var, ölümü düşünüyorum Allah korusun ama böyle işte

Alamıyorum çünkü bana çok uzak bir türlü yanaşmıyor. Bıktım ama ben de böyle davranmasından. Sürekli beni üzüyor. Arıyorum anne yanına geleyim mi diyorum gelme diyor