Sana Kalbini Kustursam İçinden Kaç Kadın Çıkar?

Yine aldım elime bana hediye ettiğin mor kalemimi ve başladım sözlerime. Aslında istemsiz elime alıyorum bu kalemi. Belki bu kalemin mürekkebi bitene kadar yazmaya devam edeceğim. Belki sana söylemeye cesaret edemediklerimi bu kalemle yazıyorum.

Çok yanlış bir şehirdesin!

Seninle bittirdik mi yoksa bitirmedik mi hala bilmiyorum. Noktayı koyamıyorum, sende koyamıyorsun? Peki bu işin sonu nereye varacak? İnan bana ne yapacağım ne edeceğim konusunda en ufak bir fikrim dahi yok. Ne seninle yaşanıyor nede sensiz oluyor..

Her şey yolunda ama biz çıkmaz sokağa sürükledik birbirimizi!

Yalnızlık sokaklarında, caddelerinde yürümeye başlarsın. Çevrenden geçen arabaları, insan seslerini duymazsın. Sana sadece kulaklıktan dinlediğin müzik ve rüzgarın esen sesi eşlik eder. Sonra yürürken uzun uzun düşünmek için fırsatın olur. Ayakların yavaşlar ve kendini yorgun halsiz hissedersin. Yolun sonuna gitme hevesin kalmaz. Hevesin kaçar. Sanki varacağın bir yer yokmuş gibi..

Öyle uzak iki tutsak..

Uykun olduğu halde uyuyamazsın!

Ayları, haftaları, günleri, mevsimleri birbirine karıştırmış bir kadın aralık ayından ne anlar ki? O kadın sürekli uyur, uyanır ağlamaktan yeşil yeşil gözlerini kızartır şişirir yine gözyaşları içinde uyumaya çalışır. Yıllarını verdiği adam yok olunca bunalım bunalım günleri ayları varı yoğu birbirine katar.Günlerin, zamanların geçmesi dileğiyle sadece uyur.

Yarım kalan yarım!

Kalbi gerçekten acıyan kadın bir süre sonra kendini bile umursamaz. Saçları yıpranır, ojeleri soyulur, gözleri şişer, makyajı akar. Sonra zaman zamanı ardı ardına sıralarken kadın artık bıkıp yeter der. Kalben istemese de mantıken boşverdim gelmişini geçmişini aşkını meşkini der. Kadın kendini kandırır. Defalarca umutla hamile kalıp her seferinde bebeğini aldıran duygusuz bir kadın gibi hissediyorum.

Aralık gibi soğudu kalbim..

Bir günü daha sensiz kalemimle geçiriyorum..

Hoşça'kalma..