Aşık Erkeğin Duygularını Kaleme Aldığı Defterden Kesitler

Bu Bence'de yazılanlar, 5 yıl seven bir erkeğin duygularını kaleme aldığı 110 sayfalık defterden kesitler taşıyor. Bu defterde yazılanların kaynağı yürektir. Bu defter üzerinde kurulan cümlelerin hiçbirinde alın teri yoktur. Oturdum ve kalbimin bana söylediklerini yazdım. Düşünmeme ve cümle kurmak için beyin fırtınası yapmama gerek yoktu. Oturdum, içimdekileri kaleme aldım. Fakat bu kalem, sevgimi anlatabilecek kadar güçlü değil. O defter şu an bende. Daha yazacak o kadar çok şey var ki. Defteri ona verip vermeme konusunda karmaşa yaşıyorum.

Şimdi gelin, benim penceremden o kadına bakın.

Bir köşem var. Adı, ''ikiyüzlü''

Bu defterde ''seni seviyorum''un altında yatan yoğun duyguları işledim. Sana olan sevgim sadece ''seni seviyorum'' demekle açıklanamaz. Herkesin dilinde yuvalanan ''seni seviyorum'' sözü, sana olan sevgimi temsil etmeye layık değil. Bu defterde yazılanlar, bardağımdan taşan son damlanın hatrına yazıldı. Senin bende bir yerin var. Vücudumdaki bu köşeye ''ikiyüzlü'' adını verdim. Bu köşemde seninle olan anılarım, sana karşı kurduğum hayaller ve planlar yatıyor. Zaman geçtikçe sana olan duygularım artık bu köşeye sığmamaya başladı. Düşüncelerim bu köşenin içinde fareler gibi cirit atıyor ve dışarıya çıkamıyorlar. Bu köşem bana bir yandan mutluluğu bir yandan ise hüznü hatırlatıyor. Sabit bir karakteri yok. Bunun sebebi sana olan düşüncelerimin sürekli değişmesi. Bu köşe de direkt olarak seninle alakalı olduğundan sürekli değişiyor. Ama bu köşem artık yıkıldı. Çünkü sana karşı hissettiğim yoğun duygular buraya sığmaz hale geldi. Bu yayıldı, yayıldı ve bütün vücudumu etkisi altına aldı. Artık seni tamamen içimde hissediyordum.

Zamanın bazen yürekteki sevgiyi unutturmaya gücü yetmez.

Zaman geçtikçe bu duygu, vücudumun her yerine yayılmaya devam etti. Boğazıma kadar doldum, taştım. İşte bunu taşıran da yukarıda belirttiğim o damladır. Artık yoruldum ve bunu sana söylemek zorundaydım. Az da olsa bu yükü hafifletmek için mürekkepler bitirdim. Keşke gözyaşlarıma alışkın o mendiller ve kazaklarımın kolları konuşsaydılar da o gözyaşlarımın içindeki sevgiyi sana anlatabilseydiler. İstiyorum ismini söyleyeyim, başkalarına anlatayım. Fakat ben derdimi konuşamayan, halden anlayamayanlara anlatmayı tercih ettim. Kalbime kazıdığım gibi başka yerlere de kazıdım. Yeter ki içimdeki ağırlığın az da olsa hafiflesin. Ama gören var mı ? Yok. İşiten var mı ? O da yok. Kazıdım, İkizdere'de Güneş yüzü görmeyen soluk kayalara. Kazıdım, o kayaları yorgunluktan eğilmiş dallarıyla örten; balta sesi işitmemiş yaşlı çamların gövdelerine. Haykırdım Petran'daki sert rüzgara. Keşke haykırmamın altındaki mesajı sana ulaştırabilseydi. Fakat bunlar kime gitti ? Kimseye. Tekrar bana döndü. İçimdeki yük hafifledi mi ? Hayır. Sadece kısa süreli bir rahatlama ondan sonrası gene aynı senaryo. Halden anlamayanların üzerine yontulmuş olanlar silinir. Kimse bilmez, kimse işitmez. Peki ya isminin kalbimde kızgın ateşle kazınmasını kim silecek ? Sahi o yazı içinden geçen ve ızdırab veren ateş nasıl sönecek ? Zaman mı ? Hiç sanmıyorum. Zaman hafızadan bir şeyler silse de yürekten silemez.

Yaralı kalbimin neşe kaynağısın sen.

Zaman geçtikçe sana olan özlemim artıyor ve bu sebeple seni kalbimde daha yoğun bir şekilde yaşamaya başlıyorum. Başka bir kız söndürebilir mi ? Hiç sanmıyorum. Ben başkasıyla göz göze geldiğimde bile seni aldatmış gibi hissediyorum. Peki o zaman ne söndürecek ? Bunu bir düşün ve cevap ara. Şimdi ben söyleyeyim. Bunu senden gelecek umut ışığı söndürür. İçimdeki bu dünyanın kaderi, üzerinde yaşadığımız bu Dünya'nın kaderiyle aynı. O ki, ilk başta sadece bir ateşten ibaretti. Tıpkı isminin kalbimde yazılı olması durumu gibi. Dünya'nın kızgın ateşini kim söndürdü peki ? Güneş ışığı. Ondan aldığı ışıkla toprak meydana geldi ve bitkiler oluştu. Kısacası yeni bir hayat, yeni bir dünya. Senden gelecek olan bu umut ışığı da içimdeki bu ızdırab veren dünyayı değiştirecek ve yerine mutlu bir dünya serecek. O dünyamda da sadece ikimiz olacağız.

Her yerde seni görüyorken nasıl unutabilirim ki ?

Bundan önce de kurtulmak için birçok yön denedim. Mesela unutmak gibi. Ama bu zamana bağlı ve maalesef zaman her şeyi alıp götürmüyor. Çünkü her zaman aklımdaydın. Sadece zihnimde soyutlamam değil. Evin, evinin yolu, okulunun önü, ayakkabın ve hatta dinlediğim müzik bile seni hatırlatıyor bana. Zihnimdeki soyutlamaları bir kenara bıraksam da duyu organlarım sana karşı olan somut izlenimlerden taviz vermiyor.

Dilerim ki kaderin, dünyada eşi benzeri olmayan o gülüşün gibi sana gülümser. Ve dilerim ki, içime saçtığın o tebessümle içimdeki mutluluğu ömrünün her dakikasına kadar hissedersin.

Seni sevmek her ne kadar acı verse de bir o kadar güzeldi.

Hoşça kal.