Aşk ve Tuvalet Üzerine: Umumi Kalpler

Kutsaldı Aşk. Ta ki Adem Havva'yı Aldatana, Havva da Adem'e Trip Atana Kadar...

Vücut bir şehirse, kalpler o şehrin en umumi tuvaletidir artık.

Çünkü aşk denen illet paraya dayalı yatırım halini almış ve iş ticarete dökülmüştür. Kalp bir kişiye ait değildir. Sahibinden çok başkaları kullanılırken o kalbi, aşk nasıl bakir kalabilir ki? Kalbin sahibi kapı önüne oturmuştur. Her girenden maddiyat alıp her çıkana peçete tutmaktadır. Önünde kuyruklar oluşmuş ve girip pisletmek için can atan müşteriler sıralarının gelmesini beklerken homurdanmaktadır. Can Yücel'in dizeleri geldi aklıma,

Can Yücel- Vaziyet-i Umumi
benim halim memleketin hali
üç gündür kabızım; dışarı çıkamıyorum
ne geğiriyor, ne osurabiliyorum
içim gırtlağıma kadar bok!
her zamanki gündelikçi kadın iki kız yollamış yerine,
acemi şeyler
etrafımda dolanıp duruyorlar
zaten başım dönüyor,
yemekten içmekten kesildim
boyuna lağman yaptırıyorum, götüme fitil sokuyorum
bunlar yetmezmiş gibi dışarıda
sokak inşaatı yeniden başladı,
matkaplar gırla…
kendimi intihar edeceğim bir gün!

Konuyla alakalı değil ama sizlerle paylaşmak istedim sadece. Nerede kalmıştık? Tamam hatırladım.

Kim tuvalette yaşadıklarını hatırlamak ister ki? Bu yüzdendir aşkın anıları da insanı mutlu etmez. Hatırlamak işe yaramaz zaten. Her kalp prostatlı, kabız bünyelerin uğrak mekanı haline gelmiştir. Pislik içindedir. Yüz kez yıkasam da tuvalet yine tuvalettir. Orada ne kalınır ne de yaşanır. Aşk ve kalp de bu durumda maalesef.

Bazıları ben gerçek aşkın peşindeyim derken pisliğe bulanacaklarından habersiz bir şekilde ilerlemektedir.

Ve umumi tuvaletler gibi bu pisliğe batmış kalpler de para basarlar. Duygular boktandır anlayacağınız.