İlişkiler Öldü, İnsanlar Uzaya Kaçtı

Sevgili mi istiyorsun? Bir kez daha düşün!

Herkes sevgili istiyor, sevmek, sevilmek istiyor fakat o kadar kalitesiz ve yetersiz ilişkiler var ki etrafta, insan "yalnızlık daha iyi sanki ya?" diyor istemsizce.

22 yaşıma geldim ve bu zamana kadar tek gerçek ilişkim lise yıllarımda olmuş diyorum.
Hiç kimsenin bir heyecanı, özeni kalmamış. Hani "cicim ayları" deriz ya. Daha ilk günlerden insanlar bir anda hopp ruhsuzlaşıyor sanki. Her şey elde edene, edilene kadar.
İlişkiler "günaydın", "naber", "ne yapıyorsun", "iyi geceler" konuşmalarından ibaret olmuş resmen.

Kimse gerçekten bir şeyler paylaşmıyor.

“Günün nasıl geçti?” “Bir derdin var mı?” diye soran yok.

Birlikte farklı, özenli, güzel anılar yaşama heyecanı yok. Buluşunca "ee ne yapalım?" "bilmem ne yapalım?" sonuç olarak ya sinemaya ya da herhangi bir kafeye oturuluyor. Saçma sapan birkaç espri ve boş boş bakınmalar. İlişkide tensel yakınlık çok iyiyse zaten ilişki direk buna odaklı oluyor. Kesinlikle bir romantizm ya da eğlence yok. Tamamen yiyişme odaklı ilişkiler.

İnsanlar bunu aşk sanıyor, sevgi sanıyor. Karşılıklı rakı masasında oturup dertleşmeden, beraber ağlamadan, sarmaş dolaş uyumadan bir günaydın mesajı atınca ya da üç günde bir görüşünce "daha ne yapayım ben yeaa" moduna giriyorsunuz.

Bu insanlar hiç mi aşk filmleri izlemedi, ya da roman okumadı?

Beraber pikniğe gitmek, ata binmek ne bileyim lan bir maç bile mi izlemek içinizden gelmiyor? Sürekli bencil, ego üzerine kurulu ilişkiler. Karşı taraf ne istiyor, yeteri kadar ilgileniyor muyum? zaman ayırıyor muyum?" diye düşünmeden anca "facebook hesabından şu kızı sil, yok başlarım kankana bununla konuşma, benim sevgilimin erkek arkadaşı olamaz" bilmemne.
Ah keşke karşılıklı gereken ilgiyi, sevgiyi ve özeni o kişiye ve ilişkiye verseniz de daha sonra insanların özel hayatlarına ve arkadaşlarına karışma hakkını kendinizde görseniz. Hangimiz karşımızdaki insanı gerçekten tanıyoruz? Nelere ağlar, nelere sevinir, nasıl bir çocukluğu olmuş? Hayattan beklentileri neler?, Hayalleri ne?

Kim kimi ne kadar iyi tanıyor? Tek bakışından neyi olduğunu anlıyor? Bunların hiçbiri önemli değilmiş gibi tek dert karşındaki insanı kısıtlamak.

İnsanları kısıtlamak için ilişki içine giriyorlar adeta. Fakat kendilerine toz kondurmuyorlar. Her şeye bir bahaneleri, açıklamaları var.

Herkes her şeyi karşısındakinden bekler olmuş.

-Neden mesaj atmadın?
+ Sen atarsın diye bekledim.

Eminim ki birçok kişi arasında bu diyalog geçmiştir. Hiçbirimiz sizden bizim için dağları delin, pahalı hediyeler alın, adam öldürün demiyor. Sadece biraz sevdiğinizi hissettirin kardeşim. Önemsediğinizi gösterin. Plan yapın biraz sevdiğiniz kişi için. Küçükte olsa bir sürpriz yapın. Nerede o gece uyumuş olan sevgiliye yazılan uzun sevgi dolu mesajlar? Bunu yapın lan bari biraz. Ayıptır. Sırf olsun diye sevgili yapmanın modası geçmedi mi hala?

Gerçek sevginin ne olduğuna dair ufacık bir fikriniz yok. Herkes lafta çok seviyor, sahipleniyor, bağlanıyor. Fakat en ufak boğulduğunuzu hissettiğinizde kaçacak delik arıyorsunuz. İnsanlar sizin kuklanız ya da yara bandınız değil. Sonra toplum karşı cinse güvensiz, korkak ve kendine güveni olmayan bireylerle dolup taşıyor. Kendi ruh sağlığımız sağlıklı değil iken nasıl sağlıklı bir ilişki kurabiliriz? Bu kadar bencil insan varken aramızda orta yolu bulmak mümkün mü? Sevgi hiçbir şeye yetmiyor arkadaşlar. Karşılıklı saygı yoksa, hayata bakış açısı ve düşünceler uymuyorsa hele ki ilişki kavramınız birbiri ile alakası yoksa o sevgiyi dolaba kaldırın ve kapağını bir daha açmayın. Yoksa her şeyi içinize atmaya ve sindirmeye mahkumsunuz..

Umarım karşınıza insan olan biri çıkar çünkü bazıları insan olduğunu unutmuş...