Aşk Çocuk Olsaydı Çok Yaramaz Olurdu; Hiç Laf Dinlemezdi

16 Yaşında henüz hayatın hiçbir şeyini görmeden, delice top oynamaktan zevk alan bir çocuktum. Çok güzel giden bir futbol hayatımla birlikte, delicesine ailemi kandırdığım bir lise hayatım vardı. Aptalca mutluydum kısacası.

Belki de mutluluğu bıraktığım yıllar orada kaldı.

Hayat benim için çok farklı şeyler sundu. Hani aşırı yemek yedikten sonra, size sunulan “kıymalı pide” misaliydi. Yemek isterken, yiyememek…

Hiç olmadık bir kişiye delicesine aşık oldum. Kuzenimdi kendisi. Belkide kardeşim, bacım olarak görmem gereken kişiye aşık olmuştum. Keza ailemde her 3 cümleden 2sinde kardeşsiniz ya baskılarına giriyordu. Neyse ki güzel bir şekilde saklayabildim, lisedeki kırık notlarımı saklamayı başardığım gibi …

Güzel bir aşk, zamansızca ama bir yandan da tam zamanında bulmuştu beni

Yaşamaya başlamıştım. Aradan haftalar, aylar geçti. Birbirimizi seviyorduk şüphesiz. Aşıktık…Olmayacağını bile bile seviyorduk hemde zorlayarak… Her adımda arkamıza bakarak. Yıllar yılları kovaladı ve benim gözüm futboldan başka bişeyi görmezken, birden hayatın başka renkleri olduğunu görür oldu.

2012 senesinde kazandığım üniversiteyle birlikte, başka bir yere taşınmak zorunda kaldım. Keza araya mesafeler girmeliydi.

Kusursuz bir ilişkinin iki bireyiydik ancak üniversite hayatıyla birlikte “ BENİ İHMAL EDİYORSUN “ muhabbetleriyle adeta kusur çorbasının iki ayrı baharatı olmaya başladık.

Üniversite muhabbetinden hemen 2.5 ay sonra hiç unutamadığım 25 Aralık 2012 yılında bitirmiştik. Tamı tamına 2.5 Yıl geçen bir aşk hikayesiyle her şey bitmişti. Artık içimdeki canavarda öylesine çıkıvermişti işte öylece…Bambaşka biri olmuştum. Ağlamıştım bile lan, bir kız için hemde. 4 Ay uyku girmemişti gözüme. İşte bahsi geçen satırların ilk kelimelerinin nedeni de buydu.

Ve Aslında “Her şey bunla bitti, her şey bununla başladı …” Aşk çocuk olsaydı, çok yaramaz olurdu.. Hiç laf dinlemezdi...