Evliliğe Adım Adım

Yıllardır aradığım aşkı buldum.

Hiç düşünmeden kapıldım ona. Tabiki oda aynı şekilde bana :) Ama bana olan bağlılı önemli değildi benim için çünkü zaten ben kör kütüktüm. Gülüşü, bakışı, dokunuşu bambaşkaydı. Huzur dedikleri bu olsa gerekti. Bu zamana kadar aklımın ucundan geçmeyen, beni deli gibi korkutan evliliği şimdi biran önce istiyordum.

Kız tarafının ilk damatları Erkek tarafının ise ilk gelin olacaktık. Bunları düşünmek bile paha biçilemezdi.

Ne işi, ne ailesi, ne evi arabası hiç bişey sormadım.

Sadece sevdim, sevdik...

Çok geçmeden ailelere söyledik çünkü hemen birbirimize kavuşmak istiyorduk. Ailelerin anlaşıp anlaşamayacakları aklımızın ucundan bile geçmedi aşkımızdan. Gözlerimizin içi gülüyordu çünkü beraberken bunu herkes görebilirdi. Aileler tanıştı ama daha ilk günden bu evlilik olmaz dediler.

İçimdeki kopan fırtına, gözlerimden akan yaş, yüreğimde ki acıyı kimse anlayamazdı. Siz anlaşamadınız biz değil ki ?Sevdiğimden mi vazgeçmeliyim bu yüzden? Geçmeli miyiz? Bilmiyordum. Odama kapandım günlerce ağladım. Sevdiğim bir yanda çabalıyordu her şey düzelsin diye. Ama biliyordum ki artık çok zordu. O karamsarlığın içinde kaybolmuştum. Canımın yanması kimsenin umurunda değildi ki.

Geçer, unutursun, ağlama bunları duymaktan sıkılmıştım artık.

Günler günleri kovaladı kimse geri adım atmadı. Bizde bitmiştik artık. Sevdiğim çok çabaladı gerekirse kaçırırım size söylüyorum dedi. Ailenin böyle yapması doğru muydu bilmiyorum. Bende belki ilerde ailesiyle anlaşamayacaktım ama bu sevgimi değiştirmezdi ki. Belki de görmüyordum bazı şeyleri, görmek istemiyordum. Seven insan görebilir mi ? Ondan başka bir şey düşünemiyordum ki.

Aradan uzunca bir zaman geçtikten sonra 2 tarafta yaptığı hatayı anladı. Bizi ayıramıcaklarını sadece kendilerini düşündüklerini gördüler. Bu durum her ikisine de ders oldu sadece bizi yıprattılar. Ben unuttum hepsini, çünkü tekrar mutluluğuma kavuştum.

Şimdi düğün tarihimi beklemekteyim.

Kimse umrumda değil sevdiğimle mutluyum. Ama ailem ne yaparlarsa yapsınlar Canımdır, canımın içidir. İnsan ne sevdiğinden vazgeçebilir, ne de ailesinden. Allah böyle duruma kimseyi düşürmesin. Ben çektim siz çekmeyin. Allah belki de bana bir şeyler gösterdi.

Eşimin ne kadar saygılı, bana bağlı olduğunu, çabalarını o kadar gördüm ki bir kez daha aşık oldum.

Doğru karar verdiğimden bir kez daha emin oldum. Onun benim için en hayırlısı olduğunu anladım. Allah hiçbir şeyi kuluna boşa çektirmezmiş. Evlilik yolu kolay değilmiş onu gördüm, öğrendim. Şimdi aileleri soracak olursanız herkes herkesle kanka oldu aman Allah bozmasın :) Demek ki yaşamamız gerekiyormuş.

Allah herkese güzel günler nasip etsin.

Şimdilerde gelinlik modellerine bakıyorum darısı tüm bekarların başına. :)

Tabiki sevdikleri ve ailesine yakışan kişiyle :)

Sevgiyle Kalın...